|
Valentinianus Magnus, cujus supra meminimus, voluntate militum apud
Nicaenam urbem imperator creatus, imperavit annis undecim. Iste Valentem
fratrem suum sibi in consortium regni assumpsit, et sibi quidem occiduas
retinuit, fratri vero suo orientales partes regendas concessit. Verum
Valens conjugis suae seductus est alloquio in haeresim Arianorum, cum
esset ante fide Catholicus et secundo baptizatus est ab Eudoxio episcopo
Ariano, qui Constantinopolitanae urbis tabernacula tenere videbatur. Qui
ipso baptismate jurejurando obligavit miserum Valentem, ut in impietate
permaneret, et contraria sapientes expelleret. Sed malignam
insectationem diu texit, nec vivente fratre voluntati potestatem
admiscuit, illius auctoritate compressus. His diebus Auxentius Ariani
dogmatis assertor, qui Mediolanensium diu tenuerat praesulatum, sero
defunctus est. Cui Ambrosius adhuc cathecumenus vir consularis per vocem
infantis in concione designatus subrogatur. Interea Valentinianus,
Christi cultor, Saxonum gentem virtute terribilem oppressit, et Alanos
adeo contrivit, ut eam Meotidas paludes expetere compelleret. Sed rursus
eos illuc insecutus, dum situ et difficultate locorum impediretur,
Trojanos, qui Sicambriam inhabitabant, sibi in auxilium evocavit. Quibus
decennio tributa, si auxiliarentur, indulsit. Qua promissione animati,
cum essent locorum gnari, eos facile a palude perturbaverunt. Quorum
virtutem admiratus Augustus, Francos a ferocitate eos appellavit. Quorum
originem vel successionem inferius latius explicabo. Floruit per idem
tempus sanctus Martinus Turonensium episcopus. Denique Valentinianus
Augustus anno regni sui undecimo apud Brigitionem oppidum defunctus est.
Quo vita privato, milites Italiae assumentes Valentinianum filium ejus
quam tenerrimum, ad imperium provexerunt, fratre ejus Gratiano
superstite et Valente eorum avunculo.
|
|
