|
Theodosius igitur Magnus, Gratiano imperatore defuncto, imperavit annis
quindecim. Porro, sicut dictum est, interfecto juniore Valentiniano,
Eugenius et Arbogastes instructas acies campis expedierant, et Alpium
alta latera, imperviosque transitus praemissis callide insidiis
occupaverant, etsi numero vel viribus impares, sola tamen belli
positione victores. At vero Theodosius in summis Alpibus constitutus,
expers somni ac cibi, sciens quod destitutus a suis, nesciens quod
clausus alienis, Dominum Christum solus solum qui possit omnia, corpore
humi fusus, mente coelo fixus orabat. Deinde autem postquam insomnem
noctem precum continuatione transegit, et testes, quas in precum
praesidii coelestis appenderat, lacrymarum lacunas reliquit,
fiducialiter arma corripuit. Solusque sciens se esse non solum, signum
crucis praelio dedit, ac se in bellum, etiam si nemo sequeretur, victor
immisit futurus. Prima salutis via exstitit Arbitio hostilium partium
comes. Qui cum ignarum imperatorem circumpositis excepisset insidiis,
conversus ad reverentiam praesentis Augusti, eum non solum periculo
liberavit, verum etiam instruxit auxilio. At ubi ad contigua miscendae
pugnae spatia perventum est, magnus turbo ventorum in ora hostium
irruit, ferebanturque per acrem spicula nostrorum, atque ultra mensuram
humani ictus per inane deportata nusquam cadere, priusquam impingerent,
sinebantur; et quae ipsi vehementer intorserant, excepta venti impetu
supinata retrorsum, ipsos infeliciter configebant. Prospexit itaque sibi
humanae conscientiae pavor. Nam continuo sese, parva suorum manu fusa,
victori Theodosio hostilis prostravit exercitus, Eugeniusque captus
atque interfectus est. Arbogastes vero sua sese manu percussit. Sicque
horum duorum sanguine bellum civile restinctum est. Denique fidelissimus
imperator contra errorem gentilium insurgens, eum funditus evertere
curavit. Lege igitur lata praecepit idolorum templa solo tenus everti.
Nam usque ad ejus tempora ad aras idolorum ignis accendebatur, et
libamina atque sacrificia offerebantur. Sed haec omnia Theodosius,
catholicus imperator, exstirpare radicitus imperavit, evellit, corripuit
et condemnavit. Porro Theodosius imperator bene jam tranquilla republica
apud Mediolanum aegritudinem incurrit. Qua ingravescente quietem
naturalis mortis invenit anno regni sui decimo sexto, vitae vero suae
quadragesimo. Floruit per idem tempus Hieronymus presbyter, post
Septuaginta divinae legis interpres.
|
|
