|
Constantinus igitur, persecutor legum a patribus traditarum, imperium
sumens, imperavit annis XXXIV, mensibusque II et diebus XXVI. Hic omni
vitae suae tempore magicis maleficiis et cruentis sacrificiis, et
luxuriis semper operam dedit, et multi clerici, ac monachi, et religiosi
laici sub eo propter rectam periclitati sunt fidem, habebat etiam sibi
consentientem in omnibus propter amorem terreni principatus Anastasium
Constantinopoleos falsi nominis patriarcham, unde divinitus indignatio
venit in cives ejusdem urbis, admonens impium imperatorem, ut se
cohiberet ab insania, qua flagrabat. Sed ille ut Pharao quondam
inemendatus permansit. Venit quippe pestilens mors incipiens a Sicilia
et Calabria in regiam urbem, et ita eam devastavit, ut et in ipsa plures
domus integrae clauderentur, eo quod non esset qui eas inhabitaret,
ferebantur etiam in plaustris ad sepeliendum cadavera mortuorum. Per
idem tempus et stellae de coelo cadentes apparuerunt, ita ut omnes id
videntes finem saeculi instare putarent. Interea Constantinus
nefandissimus imperator contra Bulgares pergens horribilem infirmitatem
incurrit, qua et defunctus est, non minus quam Diocletianus sanguine
martyrum plenus. Cui successit Leo quartus filius ejus.
|
|
