|
Constantinus igitur cum matre sua Irene Romanum sortitus imperium anno
Incarnationis divinae 786 imperavit annis decem. Hic facta pace cum
Arabibus per Stauratium patritium de Sclavis triumphavit. Hac praeterea
tempestate direxit Irene sacellarium suum ad Carolum regem Francorum, ut
filiam suam nuptam traderet imperatori Constantino filio suo, sed hoc
postmodum irritum fecit. Nam anno imperii Constantini et Irenes decimo
excitavit diabolus livorem discordiae inter ipsam Irenem et filium ejus
imperatorem, et sepsit eum custodia, imperavitque annis quinque. Quibus
expletis, Armeniorum fretus auxilio filius ejus rursus recepit imperium.
Quod ubi resumpsit, mox Stauratium patricium, et Heticium protospatarium
matris suae amicos, omnesque simul spadones ejus domesticos in exsilium
misit. Ipsam tamen locavit cum affluentia copiosa in palatio Eleutherii,
quod ipsa aedificaverat, et in quo pecunias multas absconderat.
Postmodum vero movit exercitum suum adversus Bulgares; sed victus ab eis
rediit ad urbem multis amissis. Qua de re quidam principum contra eum
indignati, Nicephorum filium proavi sui Constantini parabant imperatorem
facere. Quod ut comperit Constantinus, eumdem statim Nicephorum, et
fratrem ejus Christophorum linguis privavit. Alexium quoque, patricium
Armeniorum, luminibus orbavit. Sed et uxorem suam, nomine Mariam,
monacham fieri coegit, et Theodoram cubiculariam suam coronavit
Augustam. Interea vere Irene muneribus et possessionibus coepit sibi
consiliare duces, et principes regni, ita ut a suis domesticis Augustus
secundo comprehenderetur. Consiliarii namque matris ejus cum oculis
privaverunt tam nequiter ut statim cruciatum mors sequeretur. Sicque
secundo imperavit Irene, uno fere quinquennio. Sub hoc tempore imperium
Romanum ad reges Francorum translatum est, Carolo Magno filio Pippini
primo imperatore facto. In Constantinopoli vero regnum Graecorum
permansit, et post Irenem Nicephorus imperium arripuit. Post
Constantinum Magnum sedes quidem imperii apud Constantinopolim erat, pro
eo quod ipse piissimus et christianissimus imperator privilegium Romanae
sedis beato Petro principi apostolorum, ejusque vicem tenentibus in
perpetuum relinquens apud eamdem sibi urbem sedem imperialem statuerat;
dignitate tamen Romani imperatores appellati sunt usque ad illud tempus
quo Romanum imperium ad reges Francorum translatum est. Postea enim ii
qui apud Constantinopolim imperabant, solo imperii nomine retento
Graecorum potius imperatores appellati sunt. Exinde autem series
temporum per reges Francorum supputatur. Verum priusquam imperium Caroli
Magni describamus, pauca de origine et regno Francorum perstringere
libet, ne tantae gentis primordia vel gesta penitus silentio videamur
transire.
|
|
