|
Justinus itaque Junior genere Thrax, ex curopalate factus imperator,
anno Incarnationis Dominicae quingentesimo septuagesimo secundo,
imperavit annis duodecim, mensibus decem, et diebus viginti. Hujus
temporibus Narses Romanorum patritius, cujus supra meminimus, cum ab
incursu diversorum hostium totam quietam reddidisset Italiam, pro magnis
beneficiis magnam pertulit invidiam a Romanis, ita ut in urbem regiam
Justino mandarent dicentes quod melius erat Romanis Gothis servire quam
Graecis, ubi Narses eunuchus imperat et dominatur pro sua libidine.
Quibus sermonibus commotus imperator, Longinum praefectum suum Narsetis
loco substituit. Sed et Augusta Sophia hanc Narseti mandavit
contumeliam, ut Constantinopolim remearet, cum puellis suis in gynaeceo
feminarum lanarum pensa divideret. Ad quae verba Narses dicitur
respondisse eam se ei telam orditurum, quam, dum viveret, nunquam
detexeret, et Neapolim secedens Longobardis mandavit, ut paupertina
Pannoniae rura, quae incolebant, desererent, et ad Italiae fertile solum
possidendum confluerent, Quod audiens Alboinus rex Longobardorum, in
Italiam commeavit cum multitudine magna Longobardorum, anno ab
Incarnatione Domini quingentesimo septuagesimo octavo. Deinde Mediolanum
ingressus est; et intra breve spatium temporis sibi pene totam, praeter
Romam et Ravennam, subjecit Italiam. Proinde Justinus imperator octavo
imperii sui anno pedibus coepit infirmari, qua de re assumens comitem
excubitorem Tiberium, adoptavit eum in filium, et successorem suum illum
declaravit.
|
|
