|
Tiberius igitur Romanorum quinquagesimus imperator, imperium sumens anno
Incarnationis divinae quingentesimo octogesimo secundo, imperavit annis
tribus, et decem mensibus, et novem diebus. Hic fuit vir catholicus et
religiosus. Unde multas in Constantinopolitana urbe renovavit ecclesias.
Hic etiam terram Persarum intravit, et eos potentissime debellavit,
indeque regrediens tantam molem praedae cum elephantis multis adduxit,
ut humanae cupiditati crederetur posse sufficere. Caeterum idem Tiberius
Augustus, ubi sibi finem vitae imminere praevidit, elegit ad imperium
quemdam virum genere Cappadocem, strenuum ac sapientissimum, qui
Mauritius nuncupatus est. Cui filiam suam Constantiam ornatam reddidit
regalibus ornamentis, dicens: Sit tibi imperium meum cum hac puella
concessum. Utere ergo feliciter eo, et habe in mente incessanter
aequitatem et justitiam praecipua optimi imperatoris esse insignia. Quod
postquam dixit, spiritum exhalavit. Tiberio vero defuncto, Mauritius
purpura indutus et diademate coronatus ad circum processit, et
acclamatis sibi laudibus, et largitis secundum morem muneribus, primus
ex Graecorum gente Romano potitus est imperio.
|
|
