|
Mauritius igitur genere Cappadox, Romanum assecutus imperium, Hunnos
magna superavit industria. Hac praeterea tempestate sanctus Gregorius
septiformem litaniam propter pestilentiam, quam inguinariam vocabant,
instituit, et celeriter est populus liberatus. Septiformis litania ideo
dicta est, quod omnis populus septiformiter fuit divisus. In primo choro
fuit omnis clerus; in secundo, omnes abbates cum monachis suis; in
tertio, omnes abbatissae cum congregationibus suis; in quarto, omnes
infantes; in quinto, omnes laici; in sexto, omnes viduae; in septimo,
omnes conjugatae. Is etiam sanctus Gregorius Augustinum, Melitum et
Joannem cum aliis pluribus misit in Britanniam, ut Anglorum gentem ad
fidem converterent Christi. Quam gentem praefatorum labore virorum Deo
lucrifecit. Porro Mauritius Augustus dum esset vir Deum timens, malebat
in hoc saeculo facinorum suorum corporali supplicio vindictam
persolvere, quam tormentis gehennalibus cruciari: quod cum jugiter in
suis orationibus Dominum precaretur meruit exaudiri. Quadam itaque nocte
cum in stratu suo quiesceret, vidit per somnum ante aeneam se astare
Salvatoris effigiem, quae erat ante palatii portam, ex qua emissa est
vox ad eum dicens: Date Mauritium, et tenentes quidam judiciarii
ministri exhibuerunt ei. Tunc ait ad eum Salvatoris imago: Ubi vis
reddam tibi mala quae meruisti? hic an in futuro saeculo? Et ille: O
amator hominum, Domine, hic potius quam in illo. Tunc jussit divina vox
tradi illum, et Constantiam ejus uxorem, et omnem eorum cognationem
Phocae militi. Expergefactus vero misit ad accersendum Philippicum
generum suum. Cui sibi assistenti dixit Mauritius: Scis inter agmina
nostra aliquem militem, nomine Phocam? Cui ille: Scio unum. Et
imperator: Cujus est qualitatis? Qui ait: Juvenis, tumens, et
temerarius. Tunc referens Philippico Augustus somnium suum glorificabat
magnifice Deum pro hujusmodi revelatione. Post haec autem Mauritius
Augustus, in hostili terra positus, cum milites suos ferro et rapinis
abstinere compelleret, nec tamen eis consueta stipendia largiretur,
Phocam rogare coeperunt, ut imperii regnum super eos acciperet. Quibus
saepe nominatus Phocas obediens, regalem purpuram sumpsit. Quod audiens
Mauritius animo dissolutus, rebus adversum se fluctuantibus cessit, et
in quamdam silvam mari contiguam fugit; in qua cum uxore et quinque
filiis jussu Phocae Caesaris interemptus est.
|
|
