|
Quotidianum de dilectione sermonem serimus, si forte scintillet in
cordibus nostris, et exardescat ignis flammam faciens, aut totum
consumens, aut purgans totum. Ex eo namque totum est quod bonum est, et
totum quod malum est, ex eo est. Unus fons dilectionis intus saliens
duos rivos infundit. Alter est amor mundi, cupiditas; alter est amor
Dei, charitas. Medium quippe est cor hominis, unde fons amoris erumpit.
Et cum per appetitum ad exteriora decurrit, cupiditas dicitur, cum vero
desiderium suum ad interiora dirigit, charitas nominatur. Ergo duo sunt
rivi, qui de fonte dilectionis emanant: cupiditas, et charitas. Et
omnium malorum radix cupiditas, et omnium bonorum radix charitas.
Invenimus autem illud, quod nostra desideria sic multifariam dividit, et
cor unum in diversa deducit, aliud non esse praeter amorem. Qui cum sit
motus cordis secundum naturam singularis et unicus, secundum actionem
autem divisus cum se inordinate movet, id est ad ea quae non debet,
cupiditas dicitur: cum vero ordinatus est, charitas appellatur. Magnam
rem commendare volumus, si tamen valemus quod volumus. Omnipotens Deus
qui nullo indiget, quia ipse summum et verum bonum est, qui est, qui nec
de alieno accipere potest quo crescat, quoniam ex ipso sunt omnia, nec
de suo amittere quo decidat, quoniam in ipso immutabiliter consistunt
universa, ipse rationalem spiritum creavit sola charitate, nulla
necessitate, ut eum suae beatitudinis participem faceret. Porro ut idem
aptus esset tanta beatitudine perfrui, fecit in eo dilectionem.
Spirituale palatum quodammodo per hanc sensificans ad gustum dulcedinis
internae, quatenus per ipsam videlicet dilectionem suae felicitatis
jucunditatem saperet, eique infatigabili desiderio inhaereret. Per
dilectionem ergo copulavit sibi Deus creaturam rationalem, ut ei semper
inhaerendo, ipsum quo beatificanda erat, bonum, et ex ipso quodammodo
per affectum sugeret, et de ipso per desiderium biberet, et ipsum per
gaudium possideret. Igitur per amorem sociata est Factori suo creatura
rationalis solum, qui est dilectionis vinculum, quod ligat utrosque in
ipsum, et tanto felicius quanto fortius. Propter quod etiam ut indivisa
societas, et concordia perfecta utrobique haberetur, geminatus est nexus
in charitate Dei et proximi, ut per charitatem Dei omnes uni
cohaererent, per charitatem proximi omnes ad invicem unum fierent, ut
quod de illo uno, cui omnes inhaerebant, quisque in semetipso non
caperet, plenius atque perfectius per charitatem proximi in altero
possideret; et bonum omnium fieret totum singulorum.
|
|
