|
Si adjunxeris similia similibus, partium aequalitas utriusque partis
excellentiam perhibet. Si vero dissimilia contuleris, magis patet
diversitas alterius. Sicque conjunctio parium differentiam arcet partium
singularum, et diversa qualitas utriusque crescere videtur ex utroque.
Confer album nigro, sapientem stulto, superbum humili, malum bono, et ex
ipsis contrariis distantibus argumentum propriae naturae videtur
accedere singulis speciebus. Sic de fructibus praemissarum arborum
considera. Quantae enim sit amaritudinis cum germine suo radix superbiae
facile pervidetur ex sanctae humilitatis uberi dulcedine. Itaque qui
vitiorum furias, virtutum oppositione debellare proposuit, ad rem esse
noverit naturas eorum vel qualitates subtili examine considerare, quibus
inspectis tota vis eorum considerabitur in triumphis humilitas. Igitur
quae ex virtutum principatu altissimum obtinet locum septiformi virtutum
theologicarum, et cardinalium corona cingitur. Ex quibus aliae virtutes
quasi de fonte quodam derivatae suis exsecutionibus perfectionem quamdam
inducunt, et bravium ostendunt, quod pugnantibus quidem promittitur,
exhibetur autem vincentibus. Cui humilitati summa vitiorum occurrens
superbia, in phalange sua mortis ostendit materiam, et sequacibus ruinam
certam. Utriusque igitur comitatus, natura vel effectu distantes non
pigeat considerare, ut, reprobatis per rationem vitiis, per virtutem
possit triumphare.
|
|
