|
Hoc est, quod sequitur:
|
“Sed veritatis, ut existimo, inquisitio ostendit eloquiorum
sacratissimam sapientiam in animorum, sive spirituum coelestium
formationem utrumque valde providisse, ita ut neque in divinas (sic
forsitan diceret quis) injuriam faceret virtutes,”
|
|
id est ut neque per ipsas humiles figurationes injuriam faceret divinis
virtutibus, id est spiritibus, qui divini sunt et sacri et incorporei:
quod tamen fortassis aliquis injuriam diceret, et dicendam putaret, cum
tamen injuria non sit,
per easdem figurationes
|
“infigeret passibiliter in viles humilitates imaginum,”
|
|
id est in vilitatem humilium, sive in humilitatem vilium imaginum.
Utrumque enim sapientia divini eloquii providit et cavit, ut per istas
humiles figurationes, neque divinis injuriam faceret, neque nostrum
animum ad viles cogitationes vel existimationes falsas informaret. Et
quidem primum quare divinis et invisibilibus manifestandis corporales et
visibiles figurae et formae appositae sunt, necessaria et conveniens
causa demonstratur, quam fortassis aliquis non unam diceret esse, sed
duplicem, id est non solum ideo quia illa nisi per ista animo nostro
manifestari non poterant, sed etiam ideo, quia in figuris et
aenigmatibus mysticarum descriptionum ab impuris mentibus, et a
malevolis divina secreta tegenda fuerant, et celanda. Ita, inquit,
mysticarum descriptionum causam aliquis dicet: quod cum et ipse
indubitanter et veraciter dicere potuisset, modeste alteri attribuit, ne
forte suam auctoritatem commendare videretur.
|
|
