|
Hoc est ergo, quod ait:
|
“Quia quidem enim pulchre procuratae sunt informium formae, et figurae
carentium figuris: non unam causam diceret quis esse nostram analogiam.
Quia quidem enim.”
|
|
Contra usum latinitatis secundum idioma linguae Graecae conjunctiones
glomeravit, sive quia pro quod legatur, ut sit hic sensus: Quod quidem
quis, id est aliquis, diceret non unam esse causam, hanc scilicet
nostram analogiam, id est non solum nostram analogiam causam esse hujus
rei, quod procuratae sunt pulchre, id est convenienter a sacro eloquio
formae informium et figurae carentium figuris, id est quod in sacro
eloquio attributae sunt formae et figurae illis coelestibus spiritibus,
qui in sua natura nec formas corporales habent, nec figuras. Hujus,
inquam, rei diceret quis non solum esse causam analogiam, id est
conditionem nostram aliter non valentem ad invisibilium cognitionem
pertingere, neque valentem immediate, id est sine medio aliquo extendit
per intellectum in invisibiles contemplationes, id est in
contemplationes invisibilium. Nostram analogiam dico etiam desiderantem
proprias, et connaturales reductiones, hoc est, reduci ad invisibilum
cognitionem, et contemplationem per ea, quae propria illi sunt et
connaturalia, id est visibilia et corporalia quae videlicet corporalia
praetendunt, id est proponunt formationes informium, id est spiritualium
speculationum et supernaturalium, id est nostram naturam excedentium
speculationum et omnino incomprehensibilium nobis, nisi per istas
formationes passibiles demonstrarentur, et insinuarentur nobis.
Analogiam conditionem dicit humanam; quoniam analogia est juxta rationem
et convenientiam plurium similium in uno proprietas, quemadmodum et
grammatici analogias verborum assignare solent secundum similitudinem
plurium sub una proprietate cadentium. Analogia igitur humanae naturae,
id est conditio vel proprietas, sive convenientia, est ea posse et nosse
quae ad hominem pertinent, et quae homo esse et posse accepit. Supra
analogiam autem nostram, id est supra convenientiam et aequalitatem
nostram est coelestia scrutari, nisi per ea quae apud nos sunt visibilia
et nota nobis erudiamur. Haec ergo analogia, id est conditio humana,
causa fuit quare sacrum eloquium mentibus humanis erudiendis de
invisibilibus visibilia signa proposuit. Et non sola haec causa fuit,
sed etiam
|
“quia et hoc decentissimum est mysticis eloquiis,”
|
|
occultare scilicet,
|
“et inviam multis ponere sacram, et abditam,”
|
|
id est occultam veritatem
|
“supermundanorum intellectuum,”
|
|
id est invisibilium spirituum
|
“per incomprehensibilia divina aenigmata.”
|
|
Propterea enim aenigmata, et parabolae, et figurae in mystico eloquio
Scripturarum apponuntur, ne veritas spiritualium rerum carnalibus et
immundis spiritibus patescat, et ut simul studiosos et devotos ipsa sua
profunditate exerceat. Quam tamen causam hic auctor ex superabundanti
commemorare judicat. Ideo igitur tecta sunt ne omnibus pateant divina
sacramenta, quia non omnes digni sunt agnitione veritatis.
|
“Est enim non omnis sacer, neque omnium, ut eloquia aiunt, scientia.”
|
|
Propterea enim quia non omnis homo sacer est idcirco veritas omnibus
manifestanda non est; quoniam, si cunctis manifestaretur, multi illam
per malitiam contradicendo roderent, vel immunde vivendo inquinarent.
Unde dictum est:
|
“Nolite Sanctum dare canibus (Matth. VII),”
|
|
iis videlicet, qui dente malitiae veritatem propositam rodunt;
|
“neque margaritas projicere ante porcos (ibid.),”
|
|
ante eos scilicet qui oblatam, quantum in se est, male vivendo polluunt.
Hi sunt namque non sacri, id est non digni sacris, quorum non est
scientia,
Scripturae sacrae. Apostolus enim dicit, quod
|
“fides omnium non est (II Thess. III),”
|
|
quoniam illa veritatis cognitio, qua Deus a sanctis, et justis pie
creditur, a perversis quibusque vel non recipitur, vel non digne
tenetur.
|
|
