|
|
“Si autem deformes imaginum descriptionis causas existimaverit quis
inhonestum, dicens referri sic turpes formationes deiformibus et
sanctissimis dispositionibus, sufficit ad eum dicere: Quomodo duplex est
sanctae manifestationis modus?”
|
|
Nunc tandem ad quaestionem superius objectam respondet, in qua
continebatur sacris et divinis non convenienter in sacro eloquio viles
et abjectas formationes apponi, dicens:
|
“Si quis existimaverit causas descriptionis imaginum deformes,”
|
|
id est si quis existimaverit deformes, id est inconvenientes esse causas
describendi imagines, dicens, inhonestum esse referri, id est aptari sic
turpes formationes deiformibus et sanctissimis dispositionibus, id est
ordinibus. Si quis, inquam, ita existimaverit, et ita dixerit:
|
“Ad eum sufficit dicere quomodo duplex est sanctae manifestationis
modus:”
|
|
id est existimationi et oppositioni ejusmodi sufficienter respondetur in
eo, quod sanctae manifestationis, quae fit per Scripturas, duplex modus
esse ostenditur.
|
“Unus quidem quasi consequens,”
|
|
id est conveniens et decens, in quo signa signatam veritatem per
consimilem proprietatem sequantur: propter similes imagines sacrarum
figurarum convenientium, id est procedentium ad faciendam
manifestationem, vel provenientium id est aptarum et concordantium cum
eo, quod significant.
|
“Alter vero modus est conformatus in omnino inconsequens,”
|
|
id est discrepans, et inconveniens, et indecorum, propterea quod ipsae
figurae et ipsa signa manifestantia veritatem non dicere videantur. Hoc
est, quod ait:
|
“Propter dissimiles formarum facturas.”
|
|
|
|
