|
Sequitur:
|
“Itaque colendam superessentialis divinitatis beatitudinem
manifestativorum eloquiorum mysticae traditiones, aliquando quidem ut
rationem, et intellectum, et essentiam laudant, divinam rationalitatem,
et sapientiam ejus declarantes, et vere existentem subsistentiam, et
eorum, quae sunt subsistentiae, causam veram.”
|
|
Ac si diceret: Quia duplex est modus manifestationis in sacro eloquio:
alter videlicet per similia signa, alter per dissimilia signa formatus.
Itaque etiam divinae naturae majestatem ipsa sacra eloquia aliquando per
similes, aliquando per dissimiles formationes repraesentant. Per similes
quidem aliquando a corporalibus sumptas, aliquando ab incorporalibus. A
corporalibus, sicut cum eam rationem et intellectum; a corporalibus,
quemadmodum cum eam lumen et splendorem nominant, et caetera quae fiunt
ad hunc modum. Aliquando autem per dissimiles formationes similiter ab
incorporalibus, vel a corporalibus sumptas divinam naturam manifestant.
Ab incorporalibus quidem, ut cum ei iram, zelum, poenitentiam
attribuunt; a corporalibus vero, quando illi formas, vel figuras
bestiarum, vel aliarum quarumlibet rerum corporalium in significatione
apponunt. Hoc est ergo, quod dicit:
|
“Itaque mysticae traditiones manifestativorum eloquiorum laudant
colendam beatitudinem superessentialis divinitatis; aliquando quidem ut
rationem, et intellectum, et essentiam, declarantes divinam
subsistentiam ejus vere existentem, et veram causam subsistentiae omnium
eorum, quae sunt;”
|
|
quoniam et in se vere subsistit, et subsistentia omnia subsistere facit,
in eo quod illam essentiam appellant cum ipsa tamen supra omnem
rationem, et intellectum, et essentiam in sua majestate nec
intelligibilis, nec comprehensibilis supra omnia subsistentia subsistat.
|
|
