|
Sequitur:
|
“Eodem modo concupiscentiam esse dicimus in irrationabilibus inconsultam
quamdam, et materialem ex naturali motu, aut consuetudine in mutabilibus
incontinenter ingenitam, passibilitatem, et irrationabilem corporalis
voluptatis continuitatem; simul omne animal compellentis in secundum
sensum concupiscibile.”
|
|
Postquam demonstravit quid significet furor sensibilibus et materialibus
attributus, quid item immaterialibus et invisibilibus naturis coaptatus;
nunc consequenter differentiam concupiscentiae ostendit, sive quando de
corporalibus dicitur, sive quando in spiritualibus, et divinis
nominatur. Corporalium quidem concupiscentium definiens esse
passibilitatem quamdam, sive passionem, id est dominantem affectionem,
inconsultam quidem, quia ratione non fertur, sed trahitur temerario
appetitu in ea, quorum delectatione afficitur; et materialem, id est ex
carne et ex sensu carnali surgentem, et carnalia, et sensibilia
apparentem, passibilitatem dico ingenitam aut ex naturali motu, quando
scilicet secundum naturam est appetitus ejus; aut ex consuetudine in
ipsis mutabilibus incontinenter habita, quando extra naturam, vel contra
fertur desiderium illius: et irrationabilem corporalis voluptatis
continuitatem; subauditur dicimus esse ipsam concupiscentiam,
irrationabilem continuitatem, id est productionem, vel intentionem, vel
effusionem corporalis voluptatis, hoc est de corpore surgentis, et ad
corporalia tendentis, et compellentis etiam omne animal scilicet per
appetitus sui violentiam, in id quod concupiscibile est secundum sensum.
Et talem quidem concupiscentiam corporalium esse intelligimus.
|
“Cum vero dissimiles similitudines non intellectualibus, et
spiritualibus circumponentes,”
|
|
vel vestientes:
id est adaptamus
tunc ipsam concupiscentiam, non qualem prius, sed amorem potius divinum
intelligere oportet, et desiderium immaterialitatis, sive
incorporalitatis, et divinitatis super rationem, et intellectum
existens; quoniam plus amari potest quam investigari vel intelligi; et
inflexibile, quoniam ad unum semper est; et non indigens, quoniam quod
amatur praesens est. Desiderium dico contemplationis superessentialiter
castae et impassibilis, hoc est ejus rei, quam contemplantur
superessentialiter, omnem scilicet essentiam, et naturam animo
transeuntes, cujus rei amor et castus est, quoniam corruptionem amanti
non ingerit, et impassibilis quoniam suaviter reficiens desiderantem non
affligit.
|
“Et oportet etiam intelligere ipsam concupiscentiam desiderium esse,
tendens ad illam puram, et sublimissimam claritatem; et ad invisibilem,
et formificam pulchritudinem aeternae, verae, et invisibilis
societatis,”
|
|
quae videlicet pulchritudo formifica dicitur, quoniam sibi conformat
conversos ad se, ut pulchri fiant, amantes pulchritudinem veram, non
sicut in carne, et secundum carnem, ubi amator pulchritudinis turpi esse
potest; et pulchritudinis possessor non bonus inveniri; illic autem qui
amat, possidet, et esse incipit qui habere diligit. Talem ergo amorem,
et tale desiderium inconcupiscentia spiritualium ac divinorum
intelligere oportet.
|
|
