|
Est quidem hierarchia, secundum me, ordo divinus, et scientia, et actio
deiforme quantum possibile similans, et ad inditas ei divinitus
illuminationes proportionaliter in Dei similitudinem ascendens. Divina
pulchritudo ut simpla, et optima ut consummativa. Pura quidem est
universaliter omnium dissimilitudine, distributiva vero secundum
dignitatem uniuscujusque proprii luminis: et perfectiva in sacrificio
divinissimo secundum ad ipsam perfectorum compacte immutabilem
formationem. Interpretatio igitur hierarchiae est ad Deum, quantum
possibile est similitudo, et unitas, ipsum habens omnis sanctae
actionis, et scientiae ducem; et ad suum divinissimum decorem
immutabiliter quidem definiens: quantum vero possibile reformat, et suos
laudatores agalmata divina perficit specula clarissima, et munda
receptiva principalis luminis, et divini radii, et inditae quidem
claritatis sacrae repleta: eamque iterum copiose in ea, quae sequuntur
declarantia divinas leges. Non enim fas est sanctorum perfectoribus ac
sancte perfectis; operari quod omnino praeter hostiarum + mysteria, aut
sacras ordinationes; sed neque subsistere aliter si divinam ipsius
claritatem appetunt; et ad ipsam sacre et decenter respiciunt, et
reformantur, secundum uniuscujusque sanctorum intellectuum anagogiam.
Nonne ergo hierarchiam qui dicit, sacram quamdam universaliter declarat
dispositionem, imaginem divinae speciositatis in ordinibus, et scientiis
hierarchicis propriae illuminationis sacrificantem mysteria, et ad
proprium principium, ut licet, assimilatam? Est enim unicuique
hierarchiam sortientium perfectio; hoc est secundum propriam analogiam
in Dei imitationem ascendere, et omnium divinius, ut eloquia aiunt, Dei
cooperatorem fieri (I Cor. III; III Joan. I; Matth. V), et ostendere
divinam in seipso actionem, secundum quod possibile est, relucentem.
Utpote quoniam ordo hierarchiae est quosdam quidem purgari, quosdam vero
purgare; et quosdam quidem illuminari quosdam vero illuminare; et
quosdam quidem perfici, quosdam vero perficere; unicuique deiforme
adunationi qualicunque modo. Divina beatitudo, quantum in hominibus
dicendum, pura quidem est sine omni dissimilitudine, plena vero luminis
aeterni, perfecta et non indigens, simul omnis perfectionis; purgans, et
illuminans, et perficiens; magna autem purgatio, sancta et illuminatio,
et perfectio, super purgationem, super lumen, ante perfecta; per seipsam
perfecta perfectionis principium; et omnis quidem hierarchiae causa,
omnisque sacri secundum supereminentem celsitudinem. Oportet itaque, ut
existimo, purgandos quidem puro perfici omnino, et omni liberari
dissimilitudinis confusione. Illuminandos vero repleri divino lumine ad
contemplativam habitudinem et virtutem in castissimis mentis oculis
reducendos. Ex imperfecto restaurando participes fieri exploratorum
sacrorum perfectivae scientiae. Purgatores vero magnitudine purgationis
aliis tradere ex propria castitate. Illuminatores autem luculentiores
animos, et ad participationem luminis, et distributionem proprie
habentes, et ditissime sanctae repleti charitatis, omnino suum
superexcellens lumen in eos qui digni sunt lumine, supervehere.
Perfectores vero tanquam praeceptores perfectivae traditionis
perficiendos sacratissima doctrina per inspectorum sacrorum scientiam.
Nonne ergo unusquisque hierarchia dispositionis ordo secundum propriam
analogiam reducitur ad divinam cooperationem, illa perficiens gratia, et
Deo data virtute, quae divinitati naturaliter, et supernaturaliter
insunt, et ab ea superessentialiter acta, et ad possibilem Deum
diligentium animorum imitationem hierarchiae manifestata.
|
|
