|
Sequitur:
|
“Interpretatio [intentio] igitur hierarchiae est ad Deum, quantum
possibile, similitudo et unitas.”
|
|
Quod in Graeco dicitur [s][k][o][p][oac][sf] scopos, et quod translator
interpretationem vocat, magis proprie intentio vel directio nominatur.
Est enim intentio sive directio, quae scopos dicitur, certa destinatio
in aliquem finem. Omnis enim actio in aliquem finem tendit et per
aliquam directionem tendit. Scopas autem, id est directio vel
destinatio, est qua tendit. Omnis ergo hierarchia scopon habet, id est
directionem secundum quam incedat in ministerio suo explendo;
imitationem scilicet, et similitudinem divinam, ut quemadmodum ab ipso
ordinata est in officio et dignitate, ita secundum ipsum incedat in
ministerio et operatione, ut praeter modum, et mensuram ab ipso
assignatam et ordini suo debitam, nihil agere praesumat. Est ergo
interpretatio, id est definitio, sive potius directio et contemplatio
hierarchiae, qua intendere debet et dirigit omnis hierarchia:
similitudo, et unitas, hoc est imitatio et identitas ad Deum, ut in
nullo deviet vel declinet ab ipsius similitudine, in qua posita est; sed
eum quantum possibile est aemuletur per omnia. Similitudo ad Deum est
ipsum imitari; unitas vero solum sequi. Et hic est scopus, id est
directio, vel destinatio omnis hierarchiae, ut secundum ipsum ad ipsum
incedat, ipsum habens omnis sanctae et scientiae, et actionis ducem,
ipsum sequens judicio, et actione illuminata ab ipso ad cognitionem
veritatis, et adjuta ad exsecutionem boni operis.
intus praesidentem in demonstratione veritatis, et foris praecedentem in
exemplo bonae actionis.
|
“Et ad suum divinissimum decorem immutabiliter quidem definiens; quantum
vero possibile, reformat, et suos laudatores agalmata divina perficit.”
|
|
Ipsa quidem scilicet hierarchia immutabiliter definiens, hoc est
invariabiliter sive inflexibiliter conversa, vel intendens per suum
scopum ad divinissimum decorem ipsius Dei, imitando, et sequendo ipsum,
ut pulchritudini ipsius et decori divinissimo conformetur, secundum quem
omnis hierarchia pulchre et decenter in suo ordine et gradu disposita
est: quantum possibile est reformat suos laudatores, hoc est eos qui in
ipsa Deum laudant, et ad laudem Dei dispositi sunt et ordinati:
reformat, dico, in eo ipso quod imitatores Dei facit, et ad
similitudinem ipsius in suo ministerio convertit, et convertendo, ac
reformando agalmata divina perficit, ut sint ipsi divina agalmata, id
est sancta simulacra et receptacula divinitatis, et specula clarissima;
ut sint ipsi agalmata quidem divina, divinum lumen perficiendo, specula
autem clarissima lucenda ex suscepto lumine. Perficit etiam ipsos
laudatores suos,
sive receptacula
|
“principalis luminis, et divini radii”
|
|
hoc est luminis immediate illuminantis, et ad ipsa prima illuminanda
descendentis, ut post susceptum quidem lumen repleta sint claritatis
sacrae, inditae sibi, hoc est, infusae: et ut sint etiam declarantia
eam, videlicet claritatem,
hoc est secundo loco,
|
“in ea, quae sequuntur, declarantia”
|
|
copiose secundum
Sensus hic est: Quoniam hierarchia secundum illam dispositionem, qua
divinam pulchritudinem imitatur, laudatores suos universaliter quidem,
id est sive superiores, sive inferiores, tales facit ut digni sint, et
lumen divinum percipere et lucere ex lumine: specialiter autem quosdam
ita mundos perficit ut sint capaces principalis luminis, et immediate
illuminentur a Deo, ac deinde ad eos, qui sequuntur post se et dignitate
constituti sunt sub se, lumen suum transfundant: copiose quidem ex
abundantia perceptionis primae secundam participationem ministrantes,
servata duntaxat lege divina, in qua unicuique perscriptum est quid, vel
quantum, aut cui ex dono gratiae sibi concesso debeat impertiri. Nam
quod non sine divina lege, id est ea dispensatione divina, qua dona
gratiae in participes largitionis secundum certam mensuram, et
proportionem tribuuntur: et assignantur officia, ut sciat unusquisque
quantum sibi liceat secundum ministerium assignatum vel fieri liceat,
manifestat cum subdit:
|
|
