|
Sequitur:
|
“An non et sacram legislationem eloquiorum traditio velut per se quidem
dicit ex Deo Moysi donatam, ut etiam nos vere doceat divinos eam esse,
et sacros characteres?”
|
|
Nonne, inquit,
id est, auctoritas Scripturarum,
|
“dicit sacram legislationem,”
|
|
id est, lationem sacrae legis,
|
“donatam esse Moysi ex Deo per se,”
|
|
nullum videlicet mediatorem commemorans in latione legis inter Deum et
Moysen. Sed ipsum per se Deum Moysi locutum fuisse contestans: ut etiam
doceat nos eam, videlicet legem, sacros esse, et divinos characteres,
hoc est sacrorum et divinorum signa, ut per ea, quae visibiliter in
legislatione gesta sunt, alia quaedam invisibilia significata et
demonstrata ostendat, sicut scriptum est:
|
“Facies ergo tabernaculum juxta exemplar, quod tibi monstratum est in
monte (Exod. XXVI).”
|
|
Secundum hunc ergo modum et ipsa visibilis manifestatio ac materialis
allocutio, qua invisibilis Dei hominibus se demonstrare voluit, Deus
esse vel Dei esse dicitur, quia in ea invisibilis Deus ad
manifestationem prodiit, et quae occulta erant sua ad cognitionem
eduxit. In qua tamen visibili manifestatione ministerio angelorum
mediante cuncta operatus est, ut id quidem quod visibile factum est, et
Dei dici possit per primam auctoritatem, et angelorum per subjectam
operationem.
|
|
