|
Haec quidem est, quantum ad nos, causa angelicae in eloquiis
cognominationis. Scrutari autem, ut existimo, oportet, ob quam causam
theologi omnes quidem simul coelestes essentias angelos vocant: ad
manifestationem autem venientes supermundalium ipsarum dispositionum
ordinem angelicum specialiter nominant, completive terminantem divinas,
et coelestes res: ante ipsum vero superpositae archangelicos ordinant
ornatus, principesque, et potestates, et virtutes, et quascunque his
superfirmatas essentias eloquiorum cognoscunt manifestatoriae
traditiones. Dicimus autem, quod per omnem sanctam dispositionem
excellentes quidem ordines habent inferiorum dispositionum, et
illuminationes, et virtutes, non autem participantes excellentium se,
sunt ultimi. Ergo sanctissimos excellentissimarum essentiarum ordines
angelos vocant theologi; etenim sunt manifestatores et ipsi divinae
illuminationis (Hebr. I). Ordinem vero extremum animorum coelestium non
habent rationem archas, aut thronos, aut seraphim nominandi. Neque enim
est in participatione excelsissimarum virtutum. Sed sicut ipse, nostros
divinos summos sacerdotes reducit ad cognitos ei divinitatis fulgores,
sic et ipsum ante se essentiarum [adhuc immundae] omnino sacrae virtutes
reducunt, et ad divinum sunt consummanti angelicas hierarchias
dispositioni. Nisi quidem quis et hoc dixerit, communes esse omnes
angelicas nominationes secundum omnium coelestium virtutum in deiforme,
et ex Deo datum lumen subjectionem, et supereminentem communicationem.
Sed ut magis a nobis ratio dijudicata sit, considerabimus sacrae in
eloquiis expressas sanctas, et decoras proprietates uniuscujusque
coelestis dispositionis.
|
|
