|
Quanti quidem sunt et quales supercoelestium essentiarum ornatus, et
quomodo secundum eos Hierarchiae perficiuntur, solam diligenter scire
dico contemplativam eorum perfectionis principem; adhuc et eos ignorare
proprias virtutes et illuminationes, et suam sacram, et superornatam
ordinationem. Impossibile enim est nos scire supercoelestium animorum
ministeria, et sanctissimas eorum perfectiones, nisi sibi dixerit quis,
quaecunque per eos nos tanquam propria bene scientes divinitas mysteria
docuit. Non ergo nos quidem quidquam proprio motu dicimus. Quaecunque
autem angelicarum speculationum a sanctis theologis contemplata sunt,
haec docentes nos, quantum potentes sumus, exponemus. Omnes theologia
coelestes essentias novem vocavit manifestativis cognominationibus
(Colos. I). Has divinus noster sanctus perfector in tres segregat ternas
dispositiones. Et primam quidem esse dicit circa Deum existentem semper,
et attente ipsi et ante alias immediate uniri traditam. Sanctissimos
enim thronos, et oculosos, et pennosos ordines cherubim Hebraeorum voce,
et seraphim nominatos, secundum omnibus superpositam propinquitatem,
circa Deum immediate collocari, ait, tradere divinorum eloquiorum
manifestationem. Trinum ergo hunc ornatum, quasi unam, et aeque
ordinatam, et vere primam hierarchiam communis noster magister ait: qua
(Ephes. III; Coloss. I) non est alia deiformior, et per se
praeoperantibus divinitatis illuminationibus immediate intentior.
Secundam vero esse ait, ex potestatibus, et dominationibus, et
virtutibus completam. Et ternarum novissime coelestium hierarchiarum,
angelorum et archangelorum, et principatuum (I Thess. IV) dispositionem.
|
|
