|
Hoc est, quod dicit:
|
“Quanti quidem sunt, et quales, super coelestium essentiarum ornatus et
quomodo secundum eos hierarchiae perficiuntur: solam diligenter scire
dico contemplativam eorum perfectionis principem,”
|
|
id est solam divinam sapientiam, quam et principium habent ut sint, et
ad ipsam per contemplationem respiciunt ut perfecti sint. Ipsam ergo,
inquit, divinam sapientiam solam scire dico, quanti et quales sunt
ornatus supercoelestium essentiarum, id est invisibilium naturarum: quia
nimirum quales a Deo conditi sunt, nec ipsi perfecte comprehendere
possunt. Propterea, inquit, dico adhuc et eos ignorare proprias
virtutes, et illuminationes, et suam sacram, et superornatam
ordinationem. Sola ergo ipsa, quae fecit, divina sapientia perfecta
comprehendit, et quales eos fecit et qualiter disposuit, ut in hoc
aperte demonstretur quantum Creatoris immensitas omnem creaturae
possibilitatem transcendat, cum ad semetipsam etiam comprehendendam
nequaquam ipsa creatura sufficiat.
|
|
