|
Hunc nos recepturi sanctarum hierarchiarum ordinem, dicimus, quod omnes
coelestium intellectuum cognominationes declarationem habent
uniuscujusque deiformis proprietatis. Et quidem sanctam seraphim
nominationem, quae Hebraeorum sunt, scientes, aut intendentes
manifestare, aut calefacientes; eam vero cherubim, multitudinem
scientiae, aut fusionem sapientiae. Pulchre igitur prima coelestium
hierarchiarum ab excellentissimis essentiis sanctificatur, ordinem
habens omnibus altiorem, hoc est, circa Deum immediate collocatur; et
primo operantes theophaniae, et perfectiones in eam tanquam proximam
principalius deferuntur. Calefacientes ergo nominantur et throni, et
fusio sapientiae manifestativo deiformium suarum habitudinum nomine.
Mobile enim semper eorum circa divina, et incessabile, et calidum, et
acutum, et superfervidum intentae, et forsan intimae, et inflexibilis
semper motionis, et suppositorum reductivae, et activae exemplativum
tanquam recalificans illa, et resuscitans in similem caliditatem, et
igneum coelitus, et holocauste purgativum, et incircumvelatum, et
inexstinguibile, habentemque sic semper luciformem et illuminativam
proprietatem, omnis tenebrosae obscurificationis persecutricem, et
manifestatricem, seraphim manifestatio, aut cognominatio docet. Ipsa
vero cherubim cognoscibile eorum, et denudum, et altissimae luminum
dationis acceptivum et contemplativum, in prima operatrice virtute
divinae pulchritudinis, et sapientificae traditionis repletum, et
communicativum copiose ad secunda fusioni donatae sapientiae. Ipsa autem
altissimarum et compactarum sedium omni diligenter exaltari ignominia
subjectionis, et ad summum supermundane sursum ferens, et omni
extremitate ineffabiliter in sublimissimum, et circa vere excelsum totis
virtutibus incommutabiliter et stabiliter collocatum, et divini
superadventus in omni impassibilitate et immaterialitate acceptivum, et
deiferum, et famulanter in divinas susceptiones apertum. Haec quidem
nominum ipsorum, quantum ad nos, declaratio. Dicendum vero, quam
hierarchiam eorum existimamus. Omnis quidem enim hierarchiae
speculationem Deum imitanti deiformitate dependentem ineffabiliter esse,
et dividi omnem hierarchicam actionem in participationem sacram, et
traditionem purgationis purae, et divini luminis, et perfectivae
scientiae, sufficienter jam a nobis dictum esse arbitror. Nunc autem
dicere digne prosequamur excellentissimos intellectus, quomodo jam
secundum eos hierarchia ab eloquiis manifestatur. In primis essentiis,
quae post substantificam earum divinitatem collocatae, et veluti in
vestibulis ipsius ordinatae, omnem sunt visibilem et invisibilem
superexcellentes factam virtutem, propriam existimandum est esse, et
omnino aequiformem hierarchiam. Puras igitur eas esse existimandum, non
ut immundis maculis et inquinationibus liberatas: neque ut materialium
receptivas phantasiarum, sed ut omni diminutione mundas, et altiores, et
omni superfirmato templo secundum excelsissimam castitatem omnibus
deiformissimis virtutibus supercollocatas, et proprio per se motu
secundum diligentis Deum inconversibile ordinis, ineffabiliter receptas,
et in subjectis contumeliam omnino nescientes, sed incasualem, ut et
intransmutabilem habentes propriae deiformis specialitatis purissiman
collocationem. Contemplativasque iterum sensibilium symbolorum, aut
intellectualium speculativas, neque ut varietate sacrae scribentis
theoriae in divinum reductas, sed ut omnis immaterialis scientiae
altiori lumine repletas, et formificae, et principalis pulchritudinis,
et superessentialis, et terlucentis contemplatione, quantum fas,
refertas, communionem autem Jesu similiter digne factas. Non in
imaginibus sacre fictis, formative figurant deificam similitudinem, sed
ut vere ipsi approximantes in prima participatione scientiae deificum
ejus luminum, et quia Deo simile ipsis substantialiter donatum est.
Communicat autem hujusmodi, ut possibile, in praeoperatrice virtute
deificis ipsius, et humanis virtutibus. Perfectas autem similiter, non
ut sacra varietate analecticam [analyticum] scientiam illuminatas, sed
ut prima, et supereminenti deificatione repletas, secundum
excellentissimam, quantum in angelis, divinorum operum scientiam. Non
enim per alias sanctas essentias, sed ab ipsa divinitate sanctificatae,
in ipsam immediate extenduntur omnibus supereminenti virtute et ordine,
et ad castissimam omnino fortitudinem collocantur, et ad immaterialem et
invisibilem pulchritudinem, quantum fas, in contemplationem adducuntur,
et ad divinorum operum scibiles rationes, ut primae, et circa Deum
essentiae flectuntur, et ab ipso perfectionis principe excellentissime
[excelsissime] sanctificatae sunt. Hoc ergo et theologi aperte
declarant, suppositas quidem coelestium essentiarum dispositiones
superfirmatis ornate erudiri deificas scientias: omnium vero altiores ab
ipsa divinitate, quantum fas, doctrinam illuminari. Quasdam enim earum
introducunt a prioribus sacre eruditas, Dominum esse coelestium
virtutum, et Regem gloriae in coelos humanitus receptum (Psal. XXIII).
Quasdam vero apud ipsum Jesum quaerentes, et pro nobis suae divinae
actionis scientiam discentes, et eas ipsum Jesum immediate docentem, et
praelargiens eis manifestantem suam humanam benignitatem. Ego enim,
inquit, disputo justitiam, et judicium salutaris (Isa. LXIII). Miror
autem quod et coelestium essentiarum primae, et tantum simul omnes
supereminentes divinis illuminationibus, ut mediatae quaestiones
reverenter appetunt. Etenim non inde interrogant: Quare tua [tibi] rubra
vestimenta? Apud seipsas vero deliberant ante interrogare, ostendentes
quidem, quod discunt, et deificam scientiam appetunt, non autem
praesilientes per divinam processionem inditam illuminationem. Num ergo
prima coelestium intellectuum hierarchia, ab ipsa perfectionis principe
sanctificata, quo in eam immediate extenditur sanctissima purgatione,
multo lumine, ante perfecta consummatione, proportionaliter eam implens
purgatur, et illuminatur, et perficitur; omni quidem minoratione pura,
primi vero luminis plena, et primo data cognitione, et scientia
participans perfecta. Comprehendens autem (et hoc dixerim fortassis non
immerito), quod et purgatio est, et illuminatio, et perfectio divinae
scientiae assumptio. Ignorantiam quidem utpote purgans secundum ordinem
indita scientia perfectarum doctrinarum, illuminans autem ipsa divina
cognitione per quam et purgat non prius contemplantem, quam manifestat
per altiorem illuminationem, et perficiens iterum ipso lumine secundum
habitum scientia lucidissimarum doctrinarum. Ipsa ergo est, quantum ad
nostram scientiam, prima coelestium essentiarum dispositio, in circuitu
Dei, et circa Deum immediate stans, et simpliciter, et incessanter
circuiens aeternam ejus scientiam, secundum excellentissimam, quantum in
angelis, semper mobilem collocationem. Multas quidem, et beatas videns
pure contemplationes, simplosque, et immediate fulgores illuminata, et
divino alimento repleta; multa quidem primo data fusione, solaque
domestica, et unifica divinae refectionis unitate, multaque communione
Dei, et cooperatione digna effecta ad eam, ut possibile, similitudine
bonarum habitudinum et actionum: multaque divinorum superposite
cognoscens, et divinae scientiae, et cognitionis in participatione,
secundum quod fas est, facta. Propterea et laudes ipsius theologia iis,
qui in terra sunt, tradidit; in quibus mirabiliter manifestatur
excellentissimae ipsius illuminationis eminentia. Alii enim quidam ejus
sensibiliter dicendo tanquam vox aquarum reboant: Benedicta gloria
Domini ex loco suo. Alii vero et illam valde laudabilem et piissimam
reclamant theologiam: Sanctus, sanctus, sanctus, Dominus Deus Sabaoth;
plena omnis terra gloria ipsius (Ezech. I; Ezech. III; Isa. VI; Apoc.
IV). Has autem excelsissimas coelestium animorum hymnologias, jam quidem
in iis, quae sunt de divinis laudibus, quantum possibile, aperuimus, et
dictum est de iis in illis, quantum ad nos, sufficienter. Ex quibus in
recordationem sufficit dicere tantum secundum praesens tempus, quod
theologicam seientiam ipsa prima dispositio, quantum fas, illuminata est
a divina bonitate, per quam, tanquam deiformem hierarchiam et aliis
seipsam deinde tradidit, illud per brevitatem dicendo subintroducens,
ipsam piissimam, et summe benedictam, et omnino benedictam divinitatem
fas est benedictam esse ex Deum recipientibus quantum possibile
cognosci, et laudari intellectibus. Ipsi enim sunt tanquam deiformes
divini loci, divinae, ut eloquia aiunt (Psal. IX, XLVI, LXXIX; Isa.
LXVI), quietis. Et quia monas est et unitas tres substantialiter, et
supercoelestibus essentiis usque novissima terrae extendens bonitatem
suam in omnia quae sunt, providentiam, tanquam omnis essentiae super
principale principium, et causa, et omnium super essentialiter
immensurabili continentia circumligans.
|
|
