|
Sequitur:
|
“Et suppositorum reductivae, et activae exemplativum.”
|
|
In superiori enumeratione expressit virtutem dilectionis verae in Deum,
si quantum est, nescio; sed puto quantum dici potest. Nunc subsequenter
ostendit ejusdem dilectionis vim, effectumque ad proximum. Illic motum
ejus et conversionem ad superiora demonstravit, qua Creatorem suum
sitiunt: hic vero exponit motum ejus, et conversionem ad inferiora, et
proxima, qua ab invicem non recedunt. Motio igitur dilectionis, quae
illic ad superiora intenta, et intima, et inflexibilis dicitur, hic ad
supposita et inferiora reductivae et activae exemplativum nominatur.
Motus enim ille, qui in superiori est contemplatio, in inferiori est
operatio. Ad superiora tendit, ut in eis quiescat; ad inferiora tendit,
ut ea ad se reducat. Sursum ergo charitas movetur, ut illic maneat;
deorsum, ut redeat. Propterea motio charitatis in superioribus quidem ad
inferiores reductiva, et activa dicitur. Reductiva in eo, quod illos ad
Creatorem suum eodem igne charitatis succendens convertit. Activa in eo,
quod illos accepta claritate illustrans ad ipsius voluntatem componit.
Reductiva est ergo subjectorum, quia illos ad superiora trahit. Activa,
quia illos in inferioribus disponit. Reductiva, ut ad Deum tendant.
Activa, ut secundum Deum incedant. Hujusmodi ergo motionis reductivae,
et activae subjectorum, id est quae subjecta reducit ad ea, quae sunt
supra se, et ad agendum instituit in se, exemplativum est forma illa
dilectionis, in qua exemplo superiorum subjectis ostenditur, quanto
affectu charitatis, et secundum Deum incedere, et ad ipsum debeant
inhiare. Sive ut ita legatur, exemplativum subjectorum, id est quod
subjectis in exemplum proponitur: reductive et active adverbialiter
pronuntiatis, eodem sensu manente. Videte ergo quomodo se expandit
charitas, omnia complecti desiderans in illis spiritibus beatis, et Deo
proximis, quasi e vicino ardentibus, et ferventibus amplius. Ignis
dilectionis ad superiora quidem reducitur, dum per dilectionem Dei bonum
suum sitiens, movetur et ad inferiora et subjecta, participes boni sui,
et consortes secum colligere volens. Diligentes ergo diligendi formam
subjectis tribuunt, et ardentes in se alios quoque flamma dilectionis
succendunt. Propter hoc itaque dilectio illorum exemplum facta est
subjectorum ad superiora tendendi, et secundum superiora incedendi,
tanquam recalificans illa, videlicet subjecta et resuscitans in similem
caliditatem, ut similiter ardeant, etsi non aequaliter. Quod autem ait
|
“recalificans, et resuscitans,”
|
|
non ita intelligendum est, quasi prius exstincti, et mortui, iterum
accendantur et vivificentur; sed quod per dilectionem desuper venientem
ad eadem rursus, quae sursum sunt, amanda et expetenda excitentur. Per
ignem ergo dilectionis quasi recalefiunt et resuscitantur, in quibus
accensa dilectionis flamma ad illa rursum amanda reducitur, a quibus
prius et principalius amantibus in subsequentes, et subjectos amatores
oriebatur. Omnia ergo haec docet cognominatio seraphim, sive
manifestatio. In eo namque quod Seraphim, id est incendentes, aut
calefacientes cognominantur, et cognominatio ipsis est, et nobis
manifestatio, quia et ipsis in voce cognominatio exprimitur, et nobis in
vocis interpretatione proprietas cognominationis manifestatur, quia non
manifestarentur nisi cognominarentur. Qui enim sibi noti sunt
contemplatione, nobis innotescunt cognominatione: et idcirco ipsis
quantum ad vocem cognominatio dicitur, nobis quantum ad vocis
interpretationem manifestatio appellatur. Ipsa ergo cognominatio, sive
manifestatio seraphim omnia haec docet, id est videlicet mobile eorum
circa divina, et incessabile, et docet etiam calidum, et acutum, et
superfervidum motionis eorum intentae, et intimae, et inflexibilis, et
docet etiam exemplativum subjectorum, reductive et active, quod in ipsis
est, et ab ipsis ad reductionem, et actionem subjectis praebetur, ut
recalefiant et resuscitentur in caliditatem similem caliditati
superiorum et fervorem. Docet etiam ipsa cognominatio seraphim
|
“igneum coelitus, et holocauste purgativum, et incircumvelatum, et
inexstinguibile.”
|
|
Quod in ipsis est primum coelitus, sive divinitus descendens in ipsos:
deinde ab ipsis, ut ardeant et succendant, purgentur et purgent,
revelentur et revelent.
|
|