|
Considera modo quomodo acutum habebant amoris de quibus dictum est:
|
“Ubi erat impetus spiritus, illuc gradiebantur (Ezech. I).”
|
|
Impetus namque ipse acutum fuit, sicut et liquidum in alio quodam loco
acutum nominatur dilectionis. Et puto quod sponsa erat ipsa, quae
loquebatur; et non oportebat durum aliquid aut asperum paventi et
timidae adduci. Idcirco liquidum nominatum est pro acuto in blandimento
dilectionis. Nam et ipsum liquidum penetrat sicut acutum, et non cessat
donec ad interiora pervenerit. Idcirco ait:
|
“Anima mea liquefacta est, ut dilectus locutus est; quaesivi illum
(Cant. III).”
|
|
Propterea enim quaesivit illum, quia liquefacta est ad illum. Nisi enim
liquefieret ad illum, non curreret post illum; sed dura staret, et non
intraret. Nunc autem liquefacta est, et currere coepit; sed nondum
statim invenit, donec pervenit. Idcirco et hic quoque incessabile
necessarium erat, ut intraret, et penetraret, et diceret:
|
“Tenui illum, nec dimittam, donec introducam, inquit, eum in domum
matris meae, et in cubibulum genitricis meae (Cant. V). Introducam,
inquit, eum in domum matris meae, in cubiculum genitricis meae.”
|
|
Ergo ipse ad te intrabit, ut tu ingrediaris ad ipsum. Tunc enim tu
intras ad ipsum, quando ipse ad te ingreditur. Quando amor illius cor
tuum intrat, et penetrat, et ad intimum cordis tui dilectio illius
pertingit; tunc intrat in te ipse, et tu quoque intras teipsum, ut
ingrediaris ad ipsum. Igitur tu ipsum ad te introducito; nec quolibet
modo ad te introducito, ut maneat scilicet vel subsitat extra apud te,
vel in portis tuis, vel in atriis tuis; sive ante ostium domus tuae, aut
etiam solummodo in domo tua, quia non multum est, neque magnum hoc
dilectioni magnae, nisi usque ad thalamum perveniat, et cubiculum
ingrediatur, et usque ad interiora penetret, et in intimis tuis
requiescat. Adhuc amplius dicam, quia, et cubiculum genitoris forte non
amat nisi in cubiculum genitricis introducatur, ubi dilectio magis
tenera est et blandimenta dulciora, ut nihil apud te durum aut rigidum
inveniat virilis truculentiae. Sed totum liquefiat, et mollescat igne
dilectionis. Tunc enim nihil duritiae obsistet, ut ad intima charitas
perveniat, et acutum habeat omnia penetrare dilectio; hoc nobis dicendum
erat, pro acuto dilectionis, et liquido ut intelligas vim amoris et
dilectionis quanta est. Si tamen hoc intelligi potest, quoniam dilectio
supereminet scientiae, et major est intelligentia. Plus enim diligitur,
quam intelligitur, et intrat dilectio, et appropinquat, ubi scientia
foris est. Nec mirum: quia dilectio semper amplius praesumit, et
confidit semper; ingerit se sine cunctatione amor. Propterea acutum
habet, et liquidum penetrans omnia, et impetum sequens ardentis
desiderii sui, non dissimulare valens donec ad amatum perveniat; et eo
ipso amplius adhuc sitiens intrare in ipsum, et esse cum ipso, et tam
prope, ut si fieri possit, hoc idem ipsum sit quod ipse. Nunquid non
acutum valde est, haec omnia penetrare, et ad intima intrare, ut nec
repelli possit aliqua virtute, donec perveniat ubi amat?
|
“Quis, inquit Apostolus, separabit nos a charitate Christi? Persecutio,
an fames, an gladius? (Rom. VIII)”
|
|
et caetera multa, quae impedimento esse potuissent, si dilectio illis
non obstitisset. Dilectio autem, quia acutum habuit, teneri non potuit;
sed pertransivit, et penetravit, evadens libere, et currens ad
desiderium suum. Si ergo tale est calidum et acutum dilectionis, quale
putas est quod sequitur,
Nam illud oportet aliquid amplius habere, quod ad incrementum adjectum
est praecedentium virtutum. Sed et ipsa res admonet in eo majus quiddam
cogitare, quod superfervidum est, quam quod calidum et acutum.
|
|
