|
Sed quomodo haec assignare poterimus in illis supercoelestibus naturis,
quibus idem est vita quod essentia, quia non aliam habent essentiam quam
vitam? Quis est ille incessabilis earum motus circa divina, et calidum,
et acutum, et superfervidum? Quae sunt illa divina, circa quae
incessabiliter moventur, et calescunt, et acuuntur, et superfervent? Nam
qui in circuitu est, nondum intrat; quia vel tepet a calido, vel torpet
ab acuto. Si ergo acutum habent, quomodo in circuitu sunt? Forte quia
divina illa, de quibus Scriptura locuta est, intus sunt omni creaturae,
et ita prorsus secreta et latentia, ut si etiam contingi possunt,
penetrari non possint. Alia vero divina quaedam sunt, quae in
manifestationem veniunt, et se quodammodo ad cognitionem exponunt, vel
dum prodeunt intro ad animum, vel dum procedunt foras usque ad sensum.
Nam quaedam divina prorsus intus esse, et abscondita, et latentia,
quaedam vero foras exisse, et manifestata esse Apostolus insinuat,
dicens:
|
“Quod notum Dei est, manifestum est in illis (Rom. I).”
|
|
Cum enim dicit;
id est noscibile de Deo, ostendit, plane ex iis quae Dei sunt, et in Deo
sunt aliquid esse manifestum, aliquid occultum. Et id quidem quod
manifestum est, per scientiam posse contingi; id vero, quod prorsus
absconditum est, nulla ratione posse penetrari. Sunt ergo divina
quaedam, et Dei quaedam ad manifestationem proposita, quae secundum
aliquid penetrari possunt, et comprehendi; quaedam vero tam profunda, et
occulta, et intima valde, et impenetrabilia omnino, ut scrutari non
possit illa omnis intellectus, neque ulla sapientia investigare: de
quibus magnum hoc est, cum datur ad illa contingere, etiamsi non detur
illa penetrare; et cum ad illa penetrando pervenitur, illa tamen non
penetrantur, sed manent impenetrabilia et incomprehensibilia, in quibus
hoc solum, quod foris est, pervenienti intelligentiae ad cognitionem
ostenditur, et id, quod semper intus est, ad comprehensionem non
aperitur.
|
|
