|
Sequitur:
|
“Et perficiens iterum ipso lumine secundum habitum scientia
lucidissimarum doctrinarum.”
|
|
Non satis manifeste distinguit illuminationem et perfectionem, pro eo
quod utrumque in cognitione et scientia assignare videtur. Hoc tamen
interest, quod illuminatio proprie ad illam cognitionem pertinet, quae
scientiam aedificat; perfectio autem ad illam cognitionem, quae bonorum
morum formam, et habitum virtutum demonstrat. Sunt enim quaedam, quae
tantum investigantur ad cognitionem intelligendi; quaedam vero
specialiter pertinent ad intelligentiam faciendi. Ad illa necessaria est
illuminatio; ad ista perfectio. Non enim perfectum facit cognitio
veritatis, nisi habitus virtutis subsequatur. Idcirco lucidissimam
doctrinam vocat, quae in habitu virtutis constat, quia magistra
intelligendi experientia est; et ille optime virtutem novit, qui eam non
audiendo solum, sed et gustando et faciendo didicit. In experientia et
habitu virtutis, cognitio veritatis perficitur, quae in sola
intelligendi illuminatione inchoatur. Quod totum quia per divinae
scientiae assumptionem acquiritur, idcirco ipsa et purgatio, et
illuminatio, et perfectio convenienter appellatur.
|
|
