|
Sequitur:
|
“Ipsi enim sunt tanquam deiformes divini loci, divinae, ut eloquia
aiunt, quietis.”
|
|
Reddit causam, quare ex eo, quod dictum est,
|
“benedicta gloria Domini ex loco suo:”
|
|
signatum intelligat, gloriam benedictam esse debere ex intellectibus
Deum recipientibus, quia, inquit, ipsi intellectus Deum recipientes,
ipsi sunt loci divini. Theodocos enim Graece dicitur, hoc est, Dei
receptor. Quo nomine omnis purus animus sive humanus, sive angelicus
potest significari. In ipsis enim duobus Deus habitat, et quiescit. Ipsi
ergo tanquam deiformes divini loci sunt. Quasi rationem reddit, quare
divini loci dicuntur. Eadem enim causa est, quare loci sunt, et quare
deiformes sunt. Ex eo quippe, quod lumen capiunt, locus luminis fiunt.
Et rursum ex eo ipso, quod lumen capiunt, lucentes fiunt, et conformes
lumini existunt. Sunt ergo divini loci, utpote deiformes, et ex
inhabitante Deo Dei similitudinem habentes. Rursum quia loci divini
sunt, constat quod divinae quietis loci sunt, quia divini loci omnino
esse non possent, nisi quietis et pacis loci essent, sicut eloquia
aiunt:
|
“In pace factus est locus ejus (Psal. LXXV).”
|
|
|
|
