|
Transeundum autem nunc nobis in mediam coelestium intellectuum
dispositionem, dominationes illas supermundanis oculis, quantum
possibile est, explorantibus, et vere potentia speculamina divinarum
potestatum, et virtutum. Etenim unaquaeque supra nos essentiarum
cognominatio Dei imitatorias earum significat deiformes proprietates.
Igitur sanctarum dominationum manifestativam nominationem existimo
declarare absolutam quamdam, et omni pedestri minoratione liberam
anagogen, nullaque tyrannicarum dissimilitudinum ullo modo universaliter
eam inclinatam, liberaliter severam dominationem, omni minutivae
servituti superpositam, superiorem subjectioni omni, et remotam ab
universa dissimilitudine, et dominationis incessanter appetentem, et ad
illius ipsius naturaliter subsistentis virtutis similitudinem, quantum
possibile est, et seipsam, et quae post eam sunt, optime, et speciose
conformantem, ad nullum una videntium, sed ad proprie [sboac][n]
universale conversam, et Dominicae semper deiformitatis in
participatione, secundum quod possibile est, ipsi factam. Ipsam vero
sanctarum virtutum fortem quamdam, et incommutabilem virilitatem in
omnes secundum earum deiformitatem operationes, ad nullam susceptionem
inditarum ei divinarum illuminationum imbecilliter infirmatam, potenter
in imitationem Dei reductam, non relinquentem suimet imbecillitate
deiformem motum, sed firmiter ferentem in superessentialem, et
potentificam virtutem, et ipsius imaginem virtuti similem, juxta quod
licet, factam, et ad ipsam quidem ut principalem virtutem potenter
conversam: ad secunda vero virtutem dando [dans et] deiformiter
provenientem. Ipsam autem sanctarum potestatem aequipotentem divinarum
dominationum, et virtutum bene ornatam, et inconfusam circa divinas
susceptiones ordinationem, et ordinatum supermundanae et intellectualis
potestatis, non tyrannice in ea, quae inferiora sunt, potestativis
virtutibus praecipitatae, sed potenter in divina post bene ordinatas
reductae, et quae post eam deiformiter reducentis, et ad potentificam
causalem potentiam, quantum fas est, assimilatae, et eam, ut possibile,
angelis revelantis in bene ornatis per ipsam ordinibus potestativa
virtute. Has habens deiformes proprietates media coelestium animorum
dispositio purgatur quidem, et illuminatur, et perficitur, quemadmodum
dictum est, a divinis illuminationibus inditis sibi secundo per primam
hierarchiam dispositionem, et per mediam illam secunda manifestatione
delatis. Itaque per alium dictum venientem in alium angelum auditum,
symbolum faciemus a longe super perfectae, et per processionem occultae
in sequentia perfectionis. Nam sapientes circa sacras nostras
immolationes aiunt, per seipsas lucentes divinorum plenitudines per
alias contemplativarum participationum esse perfectiores. Sic existimo
et angelicorum ordinum immediatam participationem primo in Deum
extentorum perfectorem esse per medietatem perfectorum. Propter quod et
a nostra sacerdotali traditione perfectivae, lucificae, et purgativae
virtutes primi intellectus nominantur inferiorum, tanquam per eos in
omnium superessentiale principium reductorum, et mysticarum purgationum,
et illuminationum et perfectionum in participatione, secundum quod eis
fas, factorum. Poc enim est omnino divina ordinatione divinitus
promulgatum, per prima secunda divinis participare illuminationibus.
Invenies autem hoc et multoties a theologis expressum. Quando enim
divina, et paterna humanitas Israel nutritive pro sacra ejus salute
corripiens, et ulciscentibus, et immanibus nationibus in correptionem
tradens, omnigena provisorum in melius traductione, et captivitatem
dimisit, et ad priorem clementer reduxit beneficentiam, vidit
theologorum unus Zacharias unum primorum, ut existimo, et circa Deum
angelorum (communis enim, ut dixi, est omnibus haec angelica
cognominatio) ab ipso Deo discentem de hoc consolatoria, ut dictum est,
verba. Alterum vero subjectorum angelorum in occursum primi
provenientem, tanquam ad illuminationis susceptionem et perceptionem,
deinde ab ipso divinum consilium tanquam a summo sacerdote eruditum, et
hoc docere theologum conversum, quoniam fructuose habitabitur Hierusalem
a multitudine hominum (Zach. I). Alter autem theologorum Ezechiel
(Ezech. VIII), et ab ipsa, inquit, hoc sacratissime promulgatum esse
cherubim superfirmata gloriosissima divinitate. Ipsum enim Israel, ut
dictum est, dux exercitus humanitas per disciplinas in melius traducens
justitia divina corrigentibus respondetur, correctos justificavit. Hoc
docetur, primus post cherubim lumbos sapphiro praecinctus, qui podera
juxta symbolum hierarchicum induebatur. Reliquos autem angelos, qui
secures habebant, divina ordinatio imperat a priori doceri de hoc
divinum judicium (Ezech. X). Ei quidem enim dixit mediam pertransire
Hierusalem, et dare signum in frontes correctorum virorum; aliis: Exite
in civitatem post eum, et percutite, et nolite parcere oculis vestris;
ad omnes autem, super quos est signum, ne appropinquetis (Ezech. IX).
Quid fortassis quis dixerit de dicente angelo ad Danielem: Exiit sermo;
aut de ipso primo ignem ex medio cherubim recipiente (Dan. IX). Aut
illud ejusdem quod abundantius in ordinis angelici ostensionem, quoniam
et cherubin immittit ignem in manus sanctam stolam induti (Ezech. X);
aut de vocante divinissimum Gabrielem, et dicente ei:
|
“Fac illum intelligere visionem (Zach. I);”
|
|
aut quaecunque alia a sacris theologis dicta sunt de coelestium
hierarchiarum deiformi ornatu. Ad quem nostrae hierarchiae ordinatio,
secundum quod possibile est, assimilata, angelicam pulchritudinem,
quantum in characteribus habebit formata per eum, et reducta ad
superessentialem simul omnis hierachiae.
|
|
