|
Sequitur:
|
“Et primo quidem dicere necessarium existimo secundum quod mihi
possibile, sanctarum earum cognominationum manifestationes.”
|
|
Ego, inquit, existimo necessarium esse, ut primum dicam manifestationes
cognominationum earum, ut per interpretationem cognominationum
manifestentur proprietates earum. Hoc igitur primum existimat
exponendum, quare in hac ultima hierarchia alii principes, alii
archangeli, alii angeli nominantur, quia ex ipsa discreta cognominatione
proprietates singulorum manifestantur. Hoc est, quod subdit:
|
“Manifestat enim ipsa quidem coelestium principum illud deiformiter
principale eductivum cum ordine sacro et principalibus decentissimis
virtutibus et ad super principale principium eas universaliter converti,
et alias hierarchice ducere; et ad illud ipsum, quantum possibile
formari princificum principium, manifestareque superessentialem ejus
ordinationem, ornatumque principalium virtutum.”
|
|
Exponit quid singulares cognominationes in hac hierarchia ultima
significent: et primum de cognominatione principatuum tractat, ostendens
quod ipsa scilicet cognominatio manifestat illud principale eductivum,
hoc est, illum principalem ducatum, quem habent, deiformiter, hoc est
similitudinem Dei; quia sicut Deus unus, et summus princeps est omnium,
ita ipsi principes, et duces sunt subjectorum angelorum et hominum. Hunc
itaque ducatum ipsa cognominatio manifestat cum ordine sacro, et
principalibus decentissimis virtutibus, quia ipsum ducatum et ex ordine
sacro, habent, et ex principalibus virtutibus. Quia quod duces et
principes aliorum sunt, et ex eo habent, quod ad hoc ex officio ordinati
sunt, et ex hoc, quod principalibus virtutibus caeteris excellentiores
existunt.
|
|
