|
Sequitur:
etc. Quandoquidem, inquit, sicut unum visibile lumen multa illuminat, et
ab illo lumine multa lucentia lucent, ita invisibilis lux cuncta
invisibiliter lucentia illustrat.
|
“Ergo Deus principium est illuminandi,”
|
|
sive illuminationis
|
“simul cunctis illuminatis.”
|
|
Nec mirum: quoniam et ipse lumen est, et non quolibet modo lumen, sed
natura, id est naturaliter, et vere, et proprie. Naturaliter, quia ex
se; et vere, quia in se; et proprie, quia per se. Naturaliter, quia ex
ipso quod est lumen est; et vere, quia ipsum quod est lumen est; et
proprie, quia per ipsum quod est lumen est. Naturale siquidem est quod
aliunde non assumitur, vere est quod essentialiter possidetur, proprie
est quod per alium non confertur. Sic itaque Deus lumen est: et parum
dico, cum dico eum esse lumen, utpote qui essentia est ipsius luminis.
Caeteri enim qui lucent essentia luminis non sunt, sed effectus. Illi
ergo, quod lumina sunt, ex lumine sunt; ille vero lumen est ex eo quod
est.
|
“Et est etiam causalis esse et videre, id est essentiae et visionis
ipsius luminis;”
|
|
quasi sic diceretur: Deus essentia luminis est, et ipsius essentiae
etiam causa est, quia quod lumen est, essentialiter est; et quod
essentialiter est, ex se est. Sic ergo causa est essentiae luminis: et
non solummodo essentiae luminis, sed etiam ipsius visionis, sive
manifestationis luminis, quia non solum ex se habet quod essentialiter
lumen est lucens per naturam, sed hoc etiam quod temporaliter lucet
illuminans per gratiam.
|
|
