Pars 13

Sequitur

“Sed et nubis,”

etc. Non solum, inquit, theologia angelos ventos nominat,

“sed etiam speciem nubis circumformat, vel aptas ipsis: nubes eos vocando, significans per hoc sacros intellectus super repletos supermundane,”

id est spiritualiter,

“occulti luminis,”

id est invisibilis charitatis: illos dico

“accipientes pompose,”

id est excellenter

“primam manifestationem”

ipsius luminis in prima apparitione ipsius, quia primum eis monstratur, et excellenter ab eis percipitur: ideo sunt ipsi

“accipientes primam manifestationem ejus pompose,”

et gloriose, et sunt etiam distribuentes ipsam scilicet manifestationem

“in ea, quae secunda post eos; distribuentes eis illam lucide,”

id est clare

“et proportionaliter,”

id est secundum uniuscujusque mensuram. Sic et nubes primum lumen solis suscipiunt, deinde illud ex ipsis resplendens in subjecta diffundunt. Et ideo etiam angeli nubes dicuntur, quia

“in eis subsistit generale, et vivificum, et activum, et perfectivum, juxta intellectualem conceptionem imbrium”

spiritualium. Sicut nubes, quae per effusionem imbrium terram fecundantes rebus ex ea nascentibus tribuunt vim gignendi, et vivificationis, et augmenti perfectionis. Sic ergo nubes dicuntur, propter hujusmodi imbrium conceptionem, dico

“evocantem,”

sive provocantem, vel elicientem

“in vitales partus”

excipientem sinum, id est terram, quae imbres sinu suo excipit:

“evocantem”

dico,

“humidis pluviis,”

id est per pluvias humidas.

“Per pluvias enim terram provocat nutriendo ad vitales partus procreandos. ”