Pars 6

Sequitur:

“Ignis enim,”

etc. Nunc ingreditur proprietates ignis describere, in quibus ejus naturam, et qualitatem, et potentiam mirabilem ostendit, atque significationem excellentem demonstrat.

“Ignis enim,”

inquit,

“sensibilis est. Sic quidem dicendum est,”

scilicet quod sit sensibilis. Hoc adjungit idcirco: Quia aliquibus fortassis videri poterat, propterea quod natura ignis nonnisi in subjecta materia sensu percipitur, ignem omnino corpus non esse. Dicit ergo, quod ignis vere sensibilis est, et corpus quamvis longe excellentius et subtilius omnibus aliis rebus corporalibus, et naturae spirituali proximum, ac per hoc longe dissimilius cunctis aliis effectum suum demonstrans.

“Ignis enim in omnibus, et per omnia clare venit, et”

tamen

“removetur ab omnibus.”

Prope est per praesentiam; longe est per excellentiam. In omnibus est quia visibilem se praestat per illuminationem, et longe est ab omnibus; quia perceptibilem se non praebet per discretam substantiae suae perceptionem. Hoc est, quod sequitur: Et

“lucidus simul est, et quasi occultus.”

Lucidus enim est, quia in subjecta materia percipitur; occultus, quia in sua essentia corporaliter non videtur.

“Incognitus”

est

“ipse per seipsum, non accumbente materia;”

quia sine subjecta materia, ut dictum est, percipi non potest:

“in qua”

videlicet materia

“propriam manifestat actionem.”

Ex quo quodammodo magis incorporeus esse videtur; quia praeter subjectam materiam ad sensum non venit. Unde videtur ignis quodammodo medius esse inter invisibilia et visibilia? inquantum illis approximat incorporeus, et corporeus inquantum his appropinquat. Est etiam immensurabilis, quia in infinitum excrescit, et quantum materia subjecta sufficit, ipse non deficit, et est invisibilis, quia in sua pura substantia extra subjectam materiam non videtur. Est etiam

“per seipsum potens simul omnium,”

scilicet rerum,

“et potens”

etiam

“omnium, quaecunque in eis”

videlicet rebus

“fiunt ad actionem propriam.”

In igne siquidem primus motus corporeus est, qui omnia alia movet, et ipse ab alio non movetur. Propterea quidquid in omnibus agitur, non ipsorum proprium est, in quibus fit, sed ipsius potius, per quem fit.