|
De filia Jephthe, quod eam pater in holocautoma obtulit Deo, quoniam in
bello voverat, si vicisset, eum se in holocautoma oblaturum qui sibi de
domo exiens primus occurrisset, quod cum vovisset, vicit, et occurrente
sibi filia, quod voverat reddidit, solet esse magna et ad judicandum
difficillima quaestio, quibusdam quid sibi hoc velit nosse cupientibus
et pie quaerentibus, quibusdam vere qui Scripturis hic sanctis imperita
impietate adversantur hoc maxime in crimen vocantibus quod legis et
prophetarum Deum etiam humanis sacrificiis fuerit delectatus. Quorum
calumniis sic primitus respondemus ut Deum legis et prophetarum, atque,
ut expressius dicam, Deum Abraham, et Deum Isaac, et Deum Jacob nec illa
sacrificia delectaverint, ubi pecorum holocausta offerebantur, sed quod
significativa fuerint et quaedam umbrae futurorum, eum res ipsas nobis
quae his sacrificiis significabantur commendare voluisse. Fuisse autem
etiam istam utilem causam cur illa mutarentur, nec modo non juberentur
offerri, imo prohiberentur, ne vere secundum carnalem affectum talibus
Deum delectari putaremus. Sed utrum etiam humanis sacrificiis
significari futura opportuerit merito quaeritur. Neque mortes hominum
quanquam mortuorum, in hac causa exhorrescere et formidare deberemus, si
illi qui haec de se fieri gratanter acciperent in aeternam
remunerationem commendarentur Deo. Sed, si hoc verum esset, hoc genus
sacrificiorum Deo non displiceret. Displicere autem Deo satis evidenter
eadem Scriptura testatur. Nam, cum omnia primogenita sibi dicari et sua
esse voluerit atque praeceperit, redimi tantum a se voluit primogenita
hominum, ne immolandos Deo crederent filios suos quos natos primitus
suscepissent. Deinde hoc apertius ita loquitur, quod humana holocausta
sic Deus improbet ut prohibeat detestans ea in aliis gentibus, et populo
suo praecipiens ne audeat imitari. Attende, inquit, tibi ipsi: Ne
sequaris gentes, postquam exterminatae fuerint a facie tua, ne exquiras
deos eorum dicens: Quemadmodum faciunt gentes diis suis, faciam et ego.
Non facies ita Domino Deo tuo. Abominamenta enim quae Dominus odit
fecerunt diis suis quoniam et filios suos et filias comburunt igni.
(Deut. XII).
|
|
