|
Ex utroque igitur prophetia coaptata est, ex eo quod vovens cogitavit,
et ex eo quod nolenti contigit. Si enim conjugem cogitavit, conjux
Christi Ecclesia est: Propterea relinquet homo patrem et matrem et
adhaerebit uxori suae, et erunt duo in carne una (Gen. II). Sacramentum
hoc magnum est, inquit Apostolus, ego autem dico in Christo et in
Ecclesia (Ephes. V). Sed quia hujus Jephthe conjux virgo esse non potuit
in eo quod filia potius occurrit, et inulta non remansit, prohibitum
sacrificium, voventis audacia, et virginitas Ecclesiae figurata est. Nec
abhorret a vero quod filiae nomine eadem significatur Ecclesia. Nam
cujus alterius typum gerebat etiam illa mulier cui post tactam fimbriam
suam sanatae, ait Dominus: Filia, fides tua salvam te fecit, vade in
pace (Luc. VIII). Et certe, unde nullus ambigit, discipulos suos ipse
sponsi filios appellavit, se apertissime judicans sponsum. Non possunt,
inquit, jejunare filii sponsi quandiu cum illis est sponsus (Matth. IX).
Holocaustoma ergo erit Ecclesia, quam virginem castam B. Apostolus
appellat, quando in resurrectione mortuorum fiet in universa quod
scriptum est: Absorpta est mors in victoria (I Cos. XV). Tunc tradet
regnum Deo et Patri. Quod regnum ipsa Ecclesia est, cujus figuram vovens
ille gestabat. Sed quoniam tunc fiet cum completa fuerit sexta aetas
saeculi, ideo sexaginta dierum ad deplorandam virginitatem dilatio
postulata est. Ex omnibus quippe aetatibus Ecclesia congregatur. Quarum
prima est ab Adam usque ad diluvium, secunda a diluvio usque ad Abraham,
tertia ab Abraham usque ad David, quarta a David usque ad
transmigrationem in Babyloniam, quinta ab hac transmigratione usque ad
Virginis partum, sexta inde usque in hujus saeculi finem. Per quas sex
aetates tanquam per sexaginta dies flevit sancta virgo virginalia sua,
quia licet virginalia, tamen fuerant peccata deflenda, propter quae
universa ipsa virgo toto orbe diffusa quotidie dicit: Dimitte nobis
debila nostra (Matth. VI). Eosdem autem sexaginta dies, duos menses
maluit appellare, quantum existimo propter duos homines, unum per quem
resurrectio mortuorum: propter quos etiam duo Testamenta dicuntur. Quod
vero factum est in praecepto in Israel: Ex diebus in dies conveniebant
lamentari filiam Jephthe Galaaditidem quaternos dies in anno (Judic.
XII); non puto significare aliquid post impletum holocaustoma, quod erit
in vita aeterna, sed praeterita tempora Ecclesiae, in quibus erant beati
lugentes. Quatriduo autem figurata est ejus universitas propter quatuor
partes orbis, per quas longe lateque diffusa est: Ad historiae vero
proprietatem non arbitror hoc decrevisse Israelitas, nisi quia
intelligebat in ea re judicium Dei magis ad percutiendum patrem fuisse
depromptum, ne tale sacrificium deinceps ullus vovere auderet. Nam quare
luctus et lamentatio decerneretur, si votum illud laetitiae fuit? Sic
autem et illud quod populus Ephrem postea ab eodem Jephthe debellatus
est, ad judicium Dei quod erit in fine referendum est, sicut ipse
Dominus dicit: Eos qui noluerunt me regnare sibi, adducite huc et
interficite coram me (Judic. XIII). Nec ibi quadraginta duo millia
vacanti numero commemorati sunt. Sicut enim illi duo menses propter
sexaginta dies senarium numerum sex aetatum significant, ita et ibi
sexies septenarius ductus hoc idem figurat, quantum ad sex aetates
saeculi pertinet. Sexies etenim septem, quadraginta duo sunt. Nec
frustra et ipse Jephthe sex annis populum judicavit (ibid.).
|
|
