|
Quid evidentius ostendi potest his sanctae Scripturae testimoniis (ut
alia hujuscemodi omittamus) quam Dominum a quo haec Scriptura humano
generi attributa est, non solum non diligere, verum etiam odisse talia
sacrificia in quibus homines immolantur? Illa plane diligit et coronat,
cum quisque justus iniquitatem patiens usque ad mortem pro veritate
decertat, vel ab inimicis, quos pro justitia offendit, occiditur,
retribuens eis bona pro malis, id est pro odio dilectionem. Talem dicit
Dominus sanguinem justum a sanguine Abel, usque ad sanguinem Zachariae
(Matth. XXIII). Praecipue autem quod sanguinem fudit ipse pro nobis, et
sacrificium seipsum obtulit Deo, sic utique obtulit, ut ab inimicis pro
justitia occideretur. Hunc imitata multa martyrum millia usque ad mortem
pro veritate certarunt, et ab inimicis saevientibus immolata sunt. De
quibus dicit Scriptura: Tanquam aurum in fornace probavit eos, et sicut
holocausti hostiam accepit illos (Sap. III). Unde et Apostolus dicit:
Ego enim jam immolor (Philipp. II). Sed non sic Jephthe de filia fecit
holocautoma Domino, sed sicut praeceptum fuerat pecora offerri, et
prohibitum fuerat homines immolari. Magis hoc illi simile videtur quod
fecit Abraham, quod Dominus specialiter fieri praecepit non generali
lege. Ut talia sibi sacrificia fierent aliquando mandavit, imo etiam
fieri prohibuit. Distat itaque hoc quod fecit Jephthe a facto Abrahae,
quoniam ipse jussus obtulit filium, iste autem fecit quod et lege
vetabatur et nullo speciali jubebatur imperio. Deinde non solum in sua
lege postea, verum etiam tunc Dominus in ipso Abrahae filio, talibus
sacrificiis quam non delectaretur ostendit, cum patrem cujus fidem
jubendo probaverat, a filii tamen interfectione prohibuit, et arietem,
quo sacrificium licite secundum veterum congruentiam temporibus
consuetam compleretur, apposuit. Si autem hoc quempiam movet-quomodo pie
crediderit Abraham Deum talibus sacrificiis delectari, si haec illicite
offeruntur Deo; et ideo recte putant credidisse etiam Jephthe quod tale
sacrificium Deo posset esse acceptum, primo consideret aliud esse ultro
vovere, aliud jubenti obtemperare; non enim, si aliquid praeter morem in
domo a Domino institutum servo jubetur, atque id laudabili obedientia
facit. Ideo non est plectendus, si hoc sponte praesumpserit. Deinde
habebat quod crederet Abraham ut propter divinum imperium non parceret
filio, non credens Deum tales victimas libenter accipere, sed hoc eum
propterea jussisse ut resuscitaret occisum, et huic aliquid tanquam Deus
sapiens demonstraret. Nam hoc de illo etiam in Epistola legitur quae
inscribitur ad Haebraeos, et fides ejus, quia hoc de Deo crediderit,
quod posset filium ejus suscitare, laudatur (Hebr. XI). Iste vero, et
Deo non jubente neque poscente, et contra legitimum ejus praeceptum
ultro sacrificium vovit humanum. Sicut enim scriptum est: Et vovit
Jephthe votum Domino et dixit: Si traditione tradideris mihi filios
Ammon, quicunque exierit de januis domus meae, in obviam mihi, in
revertendo me a filiis Ammon in pace, offeram eum holocautoma Domino
(Judic. XI).
|
|
