|
Huic nos rationi et considerationi non obsistimus, sed alia est quaestio
de animo voventis, alia de providentia Dei qualicunque animo ejus bene
utentis. Quamobrem si Spiritus Domini qui factus est super Jephthe, ut
hoc voveret omnino praecepit (quod quidem Scriptura non aperuit) tamen
si hoc ille praecipit cujus non licet jussa contemnere, non solum
insipientia culpanda non est, verum etiam obedientia laudanda est. Hoc
enim si se homo interimat (quod utique humana voluntate atque consilio
facere nefas est) profecto intelligendum est obedienter fieri potius
quam sceleste, si divinitus jussum est. De qua quaestione in libro I De
civitate Dei satis disputatum est. Si autem Jephthe humanum secutus
errorem, humanum sacrificium vovendum putavit, ejus quidem peccatum de
unica filia jure punitum est; quod etiam ipse verbis suis satis videtur
ostendere ubi ait: Heu me, filia! impedisti me, in offendiculum facta es
tu in oculis meis (Judic. XI); discissis etiam vestimentis suis.
Verumtamen etiam hic ejus error habet aliquam laudem fidei, qua Deum
timuit, ut quod voverat redderet. Nec divini in se judicii sententiam
declinavit; sive sperans Deum prohibiturum, sicut fecit Abrahae, sive
ejus voluntatem etiam non prohibentis intellectam facere potius quam
contemnere statuens. Quanquam et hic merito quaeri potest utrum verius
intelligitur hoc Deum nolle fieri, et in eo potius Deo si non fieret
obediretur, quoniam hoc se nolle et in Abrahae filio, et in legitima
prohibitione monstraverat. Verumtamen si propterea Jephthe non faceret,
sibi potius in unica pepercisse, quam Dei voluntatem secutus esse
videretur. Magis ergo intellexit in eo quod sibi filia occurrit, ultorem
Deum, justaeque poenae se fideliter subdidit, timens saeviorem tanquam
de tergiversatione vindictam. Credebat enim bonae et virginis animam
filiae bene recipi, quod non seipsam voverat immolandam, sed voto et
voluntati non restiterat patris, et Dei fuerat secuta judicium. Mors
enim sicut nec sibi a quoquam nec cuiquam sponte inferenda est, ita, Deo
jubente, recusanda non est, cujus constitutione quocunque tempore
subeunda est. Nec quisquis eam perpeti detractat, ut omnino evitetur,
sed tantummodo ut differatur laborat.
|
|
