|
Sequitur:
Et erit post haec,
effundam spiritum meum super omnem carnem;
et prophetabunt filii vestri,
et filiae vestrae.
Senes vestri somnia somniabunt,
et juvenes vestri visiones videbunt.
Sed et super servos meos,
et ancillas meas in diebus illis
effundam spiritum meum.
Et dabo prodigia in coelo,
et in terra,
sanguinem, et ignem, et vaporem fumi.
Sol vertetur in tenebras,
et luna in sanguinem,
antequam veniat dies Domini magnus,
et horribilis;
et erit quicunque invocaverit nomen Domini,
salvus erit.
Hic Judaeus Appella erubescat, hic caecitatem et insaniam erubescat, ut
qui gloriatur se ducem caecorum, et legis tenere lucernam; tenebras sui
erroris et imperitiae suae caliginem in hoc loco deprehendat. Asinus
meus mihi deponat sarcinas; exspectet donec ascendamus ad montem, et
postquam adoraverimus revertemur ad ipsum; et videns requiem quia est
bona, et terram quia optima, supponat humerum ad portandum. Dicat mihi,
inquam, ubi Dominus spiritum effuderit; dicat, ubi prophetias, somnia,
visiones, filii, senes, juvenes viderint. Sed quia haec quoquomodo
evolvere poterit, dicat saltem ubi sanguinem, ignem et vaporem Dominus
dederit, ubi sol versus in tenebras, et luna in sanguinem mutata. Et cum
ostendere non poterit, regnet Christi sapientia a filiis suis
glorificata. De adventu igitur Christi praesens littera proprie
intelligitur; de missione Spiritus paracleti prophetia clausa ad
liquidum solvitur. Sed videndum primo, quod dicitur: Et erit post haec.
Quid est post haec? Quid enim superius dixerat, ad quod id quod
subjungitur, referri debeatur? Videndum est igitur, quomodo littera
cohaereat. Commune namque humani generis infortunium propheta superius
multipliciter exposuerat, vota populi, lamenta sacerdotum, squalorem
virginum, suspiria patrum praedixerat. Deinde adventum Christi,
incarnationem Verbi, dispensationem mysterii ad liberationem populi, ad
remotionem infortunii supposuit, et post ad illuminationem gentium, ad
perfectionem omnium subjunxit, dicens: Et erit post haec: effundam
spiritum meum, etc. Legimus Dominum de spiritu Moysi abstulisse: et
super septuaginta presbyteros, quod ablatum fuerat, posuisse. Legimus
item Elisaeum duplicem spiritum Eliae accepisse; sed hactenus non
legimus Christum Spiritum suum effudisse. Hic vero effudit, non Moysi
abstulit, nec Eliae duplicem rapuit, sed suum proprium largiter
distribuit. Notandum vero, quod dicitur: Effudit. Primo enim fudit,
secundo infudit, tertio effudit. Fudit in paradiso, infudit in deserto,
effudit in coenaculo. In paradiso legem dando naturae, in deserto
praecepta et caeremonias legis scriptae, in coenaculo plenitudinem
gratiae. Unde de primo dicitur: Insufflavit Dominus in Adam (Gen. II).
Et de secundo: Vocavit Deus Moysem de medio caliginis (Exod. XXIV), etc.
Unde infula dicitur quasi intus fula; quia intelligentia spiritualis
velamine legis erat inclusa, et corticis caligine obumbrata. In tertio
vero, in igneis linguis descendit Spiritus sanctus, quia de plenitudine
ejus omnes accepimus (Joan. I). Fudit ergo primo rigando aream naturae;
infudit secundo torrentem doctrinae; effudit tertio fluvium gratiae.
|
|
