|
MORALITER. Post data in coelo prodigia, post lucem propriae cognitionis,
post fumum devotae compunctionis, post sanguinem justae mortificationis,
post ignem perfectae dilectionis, sola restat suavitas contemplationis.
Ait ergo: Et erit, tunc scilicet, omnis, quicunque invocaverit nomen
Domini, salvus erit: quia in contemplationis florido lectulo, nihil
aliud est nomini Domini invocatio, nisi optata salutis adeptio,
desideratissima sponsi et sponsae unitio. Sic salvata sponsa fuerat, sic
nomen Domini invocaverat: quae dicebat: Oleum effusum nomen tuum (Cant.
I). Oleum, inquam, nominis effusum sponsa acceperat: quae quia lux est,
praesentia illius illuminata erat; quia unctio est, tactu illius sanata
exstiterat; quia panis vitae est, amplexu illius satiata fuerat.
Illuminata cognitione spiritus, sanata a vanitate mundi, satiata osculo
Verbi. Et haec est nominis invocatio. Haec est salutis adeptio,
osculorum susceptio, lectuli communio, Verbi et animae unitio. In qua
omnis quidem salvatur; quia cum hac luce nemo caecatur, cum virtute
nullus infirmatur, cum salute nemo periclitatur.
|
|
