|
D. Si eadem virtus in illis sacramentis fuit quae in istis est, quid
causae erat ut illa cessarent et ista succederent? M. Manifestior
veritas in istis declaratur; et justum erat ut sicut paulatim procedente
tempore crevit agnitio fidei, ita etiam alia sacramenta instituerentur,
quae etsi aliam sanctificationem gratiae spiritualis non conferrent,
eamdem tamen manifestius panderent. Erat quippe idem Salvator, eadem
fides, eadem gratia: illic venturi, hic exhibiti. Sed, quia ipse per
quem salus dabatur adhuc longe erat, ejusdem salutis signa obscura esse
debuerunt, ut paulatim ejus adventu appropinquante et fides amplius
cresceret, et gratia evidentius se manifestaret. Ideo primum per
oblationem et postea per circumcisionem, ad ultimum per baptismum,
expiationis et justificationis sacramentum formari institutum est; quia
ejusdem mundationis forma et similitudo in oblatione quidem occulte
innuitur, circumcisione vero evidentius exprimitur, per baptismum autem
manifesta declaratur. Primam namque justificationem accepit homo, ut pro
remediis salutis, exterioris substantiae partem offerret Deo, partem ad
usum proprium retineret, quatenus in hoc facto disceret ea quae
intrinsecus bona erant Deo tribuere, quae vero mala, sibi imputare. Sed
hoc signum de longe sumptum magis docuit hominem quid esset quam quid
fieret. Igitur cum tempus advenisset quo veritas declarari debuerat,
datum est ei remedium circumcisionis sacramentum, ubi dum ab interiori
substantia hominis pars non quidem naturaliter superflua, sed ejus quod
superfluum est figura, praeciditur; jam manifestius illa peccati
circumcisio quam in interiori homine gratia perficit demonstratur. Quia
autem circumcisio exteriores sordes et enormitates quae foris sunt
resecat, ablutio autem maculas etiam interiores emundat; jam manifesta
veritate adveniente Christo circumcisio cessare debuit, ut illud
sacramentum succederet, quod perfectam hominis emundationem et
interiorem animae candorem (quem in ipso ot per ipsum sacramentum
adipiscitur) posset declarare. Videntur ergo illa prima sacramenta quasi
quaedam umbra gratiae spiritualis; illa vero quae postea secuta sunt
quasi quaedam imago, et (si ita dicendum est) lineamenta veritatis
habentia. Ista vero non jam umbra vel imago, sed corpus veritatis; in
quibus (quia plenarie salutis effectus datur, et evidenter ostenditur)
quasi spiritus in corpore viventi exteriori motione se prodit; sic in
eis vita gratiae invisibilis clarissime demonstratur.
|
|
