|
Capillus ex fumo grosso et calido nascitur, qui ex igneis et incensis
est humoribus. Quo crescente crescunt et capilli, utpote ab ipso
nutriti. Hunc fumum qui perdiderit, et capillos perdit. Pro qualitate
ergo fumi erunt capilli, sicut in herbis videmus, ex terrae siccitate,
vel humore rarescentibus, vel sese augmentantibus. Quod si fumus omnino
defuerit, pereunt in hominibus capilli, et fiunt calvi. Quibus nullae
medicinae subveniunt, ut amplius comae crescant. Si autem fumus ex toto
non amittatur, sed solum ex aliquo humore inficiatur, infirmitas quaedam
nascitur, quae alopicia, seu alopecia vocatur. Hic autem morbus ideo
alopicia dicitur, quia vulpes, quae Graece
[sba][l][ohac][p][e][k][e][sf] alopecae nuncupantur, hunc saepe
patiuntur. Sicut autem superius diximus, mens est caput interioris
hominis, capilli vero capitis sunt discretae cogitationes mentis.
Praedictus autem fumus moraliter est providentia habita de rebus
futuris. Ex fumo enim capilli, qui caput tegunt, quotidie crescunt, et
ex providentia discretae cogitationes prodeunt, quae secretum mentis
abscondunt. Qui autem hoc fumo caret, calvus fiet. Similiter animus, qui
in agendis rebus providentiam non habet, calvus apparet. Nec discretae
cogitationes mentem cooperiunt, sed quod interius latet, exterius
videntibus apertum reddunt. Nullae vero medicinae proderunt, ubi
discretae cogitationes desunt. Si autem fumus ex toto non amittitur, sed
solum ex aliquo humore inficiatur, et infirmitas nascatur quae alopecia
vocatur, ex calore cutis illius loci poterit cognosci ex quo humore haec
infirmitas oriatur. Si enim activa est, calida et sicca, non dubitamus
ex cholera exortam esse rubra. Sicut autem in Passionario legitur,
oportet, ut myrobalano, id est unguentaria glande, viola, absinthio, et
his similibus medicetur. Myrobalanum oculorum prodest visui. Viola est
humilis herba. Absinthium est amarissimum. Haec enim tria cum suis
similibus providentiam mentis juvant, ut capilli, id est cogitationes
discretae crescant, nec defluant. Oportet enim, ut oculis cordis peccati
morbum diligenter inspicias; humiliter confitearis, amare poeniteas. Hoc
autem medicamine facies, ut inhaereant capiti capilli, id est providae
cogitationes. De capite siquidem capilli quandoque defluunt, et in
terram cadunt, et hoc fit quoties cogitationes mentis terrenis inhiant,
et terrena concupiscunt. Inhaerent vero capiti, quoties inhaerent
divinae majestatis contemplationi. Unde in Canticis dicitur: Capilli tui
sicut greges caprarum, quae ascenderunt de monte Galaad (Cant. IV). Per
capillos intelligitur subtilitas cogitationis, comparata capris, quia,
ut caprae, excelsa petit, et si quando temporali astringitur
necessitate, non tamen ab aeterno bono excidit intentione.
|
|
