|
Frons mulieris meretricis facta est tibi, voluisti erubescere (Jer.
III). De adultera muliere propheta loquitur, ut de ea quasi dolens
conqueri videatur. Per eam siquidem animam sermo divinus intelligit,
quae Deum videre desiderans frontem pudicitiae simplicitatis velamine
tegere consuevit. Si autem peccati morbus eidem advenerit, per
impudicitiam frontem discoopertam gerit, et quae prius juste vixerat,
abjecto simplicitatis velamine peccatum praedicare non cessat. Quod si
in religione alicui contingat gravioris culpae, saecularibus
incitamentum praestat. Quanto enim gradus altior, tanto casus gravior.
Unde per Isaiam dicitur: Erubesce, Sidon, ait, mare (Isa. XXIII). Unde
Gregorius:
|
“Plerumque, inquit, ex actione saecularium confunditur actio
religiosorum, dum illi ultra habitum assumunt opera, et isti juxta
ordinem proprium non excitant corda.”
|
|
In Sidone quippe figuratur stabilitas religiosorum, in mari vero vita
saecularium. Quasi ergo per vocem maris ad verecundiam Sidon adducitur,
quando per comparationem vitae saecularium, religiosorum, qui muniti, et
quasi stabiles cernuntur, vita reprobatur. Noluisti, inquit, erubescere.
Erubescere noluit, qui poenitere recusavit. Rubor igitur frontis est
pudor poenitentis. Si quis igitur ab hac infirmitate curari desiderat,
necesse est ut emplastrum verecundiae fronti superponat.
Finis libelli De medicina animae quatenus exstare compertus est: nam de
plurium morborum et aegritudinum curatione spirituali, ut ex prologo
patet, agere constituerat.
|
|
