|
Meditatio in moribus secundum affectus, et cogitationes, et opera. In
affectibus considerandum est ut sint recti, sinceri, hoc est ad id ad
quod debent esse, et quomodo debent esse. Diligere enim quod non oportet
malum est, et similiter quod diligere oportet, diligere quomodo non
oportet, malum est. Itaque bonus affectus est, quando est ad id, ad quod
debet et quomodo debet. Amnon sororem dilexit, et erat affectus ad quod
debuit, sed quia male dilexit, non erat quomodo debuit (II Reg. XIII).
Igitur affectus esse potest ad id, ad quod debet et non quomodo debet.
Nunquam autem esse potest quomodo debet, nisi ad id ad quod debet. In eo
ad quod debet rectus, et quomodo debet sincerus. In cogitationibus
considerandum, ut sint mundae et ordinatae. Mundae sunt, quando neque de
malis affectionibus generantur, neque malas generant affectiones.
Ordinatae sunt, quando rationabiliter, hoc est tempore suo adveniunt.
Tempore enim non suo etiam bona cogitare sine vitio non est, ut in
lectione de oratione, et in oratione de lectione. In operibus
considerandum est primum, ut bona intentione fiat. Bona intentio est,
quae simplex est, et recta. Simplex sine malitia. Recta sine ignorantia.
Quae enim sine malitia est, zelum habet. Sed quae ignorantia est
secundum scientiam, zelum non habet. Itaque intentionem oportet esse et
rectam per discretionem, et simplicem per benignitatem. Secundo in
operibus considerandum est, ut ex recta intentione inchoata cum
perseveranti fervore ad finem perducantur, ut nec perseverantia torpeat,
nec amor tepescat. Item meditatio in moribus duplici consideratione
discurrit, intus et foris. Foris ad famam, intus ad conscientiam. Foris
quid deceat, et quid expediat: deceat ad exemplum, expediat ad meritum:
nobis ad meritum, proximis ad exemplum. Intus ad conscientiam, ut sit
munda conscientia, nec accusationem patiatur, vel pro torpore boni, vel
pro praesumptione mali. Munda autem conscientia est, quae nec de
praeterito juste accusatur, nec de praesenti injuste delectatur.
|
|
