|
Elias impiam Jezabel fugiens in spelunca absconditur (III Reg. XIX),
quia nonnunquam animus pro vitanda carnis turpitudine declinat; nondum
tamen ad deserendam ejusdem carnis mansionem animatur. Jesabel quippe
quod interpretatur sterquilinium terrae, carnis concupiscentiam
significat: cujus persecutionem servus Dei fugiens, in spelunca latitat,
quia licet ad calcandam spurcitiam animatus sit, nondum tamen ad
tolerantiam passionum roboratus. Unde et illi divina voce per
increpationem dicitur: Quid hic facis, Elia? (Ibid.) Non enim ad hoc
factus es, ut sub latebra carnis moram tibi facias exeundi ad
contemplandam faciem Creatoris. Surge ergo et sta in ostio speluncae
tuae (ibid.). Surge, ad superiora erigere. Surge, ne totus terrae
inhaereas. Surge, appetens quae sursum sunt. Sta in ostio speluncae
tuae, sta perseverantia, sta patientia. Perseverantia, ut non abeas
retrorsum. Patientia ut ante tempus ad exitum non festines. Sta,
exspecta donec voceris. Sta paratus per desiderium exeundi. Sta fixus
per obedientiam sustinendi. Sta in ostio speluncae, ut nec ingrediaris
per concupiscentiam, nec egrediaris per impatientiam. Sta in ostio
speluncae tuae, et ecce pertransibit Dominus. Quomodo homo per
concupiscentiam carni inhaerens Deum videre poterit, cum ille etiam qui
toto desiderio ad exitum carnis inhiat, in hac corruptione adhuc positus
non nisi transeuntem videre queat? In hac ergo mortalitatis caligine
adventus Dei ad animam in transitu fit, quia quod hic de ipsius
dulcedine mutabiliter viventibus ostenditur, ab ipso animo, quamvis
illuminato, ad suae corruptionis tenebras rursum relabente nequaquam diu
retinetur. Ecce pertransibit Dominus. Spiritus grandis et fortis
subvertens montes et conterens petras; non in spiritu Dominus. Post
spiritum commotio; non in commotione Dominus. Post commotionem ignis;
non in igne Dominus. Post ignem sibilus aurae lenis (ibid.). Ecce
preambulos Dei, spiritum, commotionem et ignem. Non venit Dominus ad te
nisi prius isti veniant. Spiritus est terror judicii aeterni, qui si in
cor peccatoris impegerit, et montes superbiae dejicit, et petras
duritiae dissolvit. Sed hic nequaquam Deus esse dicitur, quia anima quam
adhuc timor perditionis afficit, nondum perfectae charitatis dulcedinem
sentit. Post spiritum commotio sequitur, quia terrore judicii concussa
mens mox a sua stabilitate movetur. Post commotionem vero ignis
sequitur, quia post anxietatem futuri saeculi adversum se saeviens
animus ardore compunctionis inflammatur. Postremo igni sibilus aurae
lenis succedit, quia post longa compunctionis incendia purgata mens,
afflata spiritu, consolationis refrigerium sentit. Ubi notandum quod cum
in praecedentibus non esse Dominus dicitur, sibilo aurae lenis nequaquam
esse negatur; quia nimirum illa solum mens ejus dulcedinem percipit,
quae post laborem poenitentiae et anxietatem, consolationis refrigerio
percepto in spe propitiationis divinae requiescit.
|
|
