|
Mens pia jugi contemplatione Creatoris sui reficitur, et quanto magis
ejus bonitatem cogitat, tanto amplius ejus amore inflammatur. Miratur
pietatem quae tantam majestatem ad nostram compassionem inflectit;
miratur majestatem, quae tantam pietatem nostri compassione et
providentia affici et perturbari non sinit. Si enim tanta bonitas esset,
et tanta majestas non esset, mala nostra ad Deum redundarent. Si autem
tanta majestas esset et tanta bonitas non esset, bona ejus ad nos non
descenderent. Congratulamur ergo bonitati de tanta majestate propter
ipsum, ne pro nobis afficiatur; congratulamur immensitati de tanta
bonitate propter nos, ut nobis compatiatur. Et in his omnibus admiratio
magna est et stupor menti, quando non dedignatur Deus humilia et infirma
nostra. Et quia illi pietas facit se non indignum, quod nobis miseria
necessarium reddit. Quemadmodum materna pietas sordentem puerum non
abhorret, sed quodammodo delectatur contrectans et deosculans, nec
ignominiosum putat indigna sustinere, quia dilectio pulchrum facit
quidquid dilecti necessitas exposcit, sic ergo pia mens Deum suum
contemplatur, et ipsa sua contemplatione suaviter reficitur et dulce
illi est semper ad considerandum quod ad amandum et laudandum semper est
suave. Tripliciter autem animus Deum contemplatur, in seipso, in
operibus suis, et in judiciis suis. In seipso, bonum, in operibus suis,
magnum; in judiciis suis, justum; in seipso, amabilem; in operibus suis,
mirabilem; in judiciis suis, metuendum.
|
|
