|
Duo sunt genera humilitatis. Primum ad se, secundum ad alios. Humilitas
ad se est qua quisque de semetipso parva existimat. Humilitas ad alios
est qua bona aliorum homo sine invidia et livore commendat. Per primam
humilitatem praeesse non cupit; per secundam subesse non contemnit.
Humilitas facit ut mala sua homo non excuset. Pietas facit ut mala
aliena non aggravet. Item humilitas facit ut quae in se latent secundum
veritatem judicet; pietas facit ut quae in aliis non patent ad meliorem
partem inclinet. Hinc est quod sancti viri semetipsos tam districte
dijudicant, et cunctos sibi merito anteponendos putant. Vident enim sua,
et quae manifesta sunt, et quae occulta; aliorum autem manifesta tantum.
Cum itaque de alienis occultis judicare non praesumant, nisi quantum
pietate movente, bona esse existimant, plura sunt quae in se mala
vident, ubi et manifesta et occulta vident, quam quae in aliis, ubi
manifesta tantum vident. Nam, etsi quando quaedam occulta aliena ex
manifestis deprehendunt, sua tamen districte per veritatem judicant;
illa autem per pietatem excusando, judicare non praesumunt. Hinc ergo
fit ut inferiores se cunctis existiment, et hoc illis sentire dulce sit
quod sua mala aggravare et aliorum allevare possit.
|
|
