|
Duobus modis charitas perfecta dicitur: constantia et devotione.
Constantia perfecta est charitas, quando fortis est ad omnia adversa
toleranda; devotione perfecta est, quando plene succensa est ad ea quae
recta sunt appetenda. Constantia perfecta est, quando sic viget ut non
possit superari: devotione perfecta est, quando sic ardet ut amplius non
debeat inflammari. Prima perfectio aliquando huic vitae conceditur;
secunda vero ad futuram reservatur. Constantia in Petro, ardor in
Joanne. Constanti dicitur: Confirma fratres tuos (Luc. XXII); tenero
autem: Sic eum volo manere, donec veniam (Joan. XXI).
|
|
