|
Vita cordis amor est, et idcirco omnino impossibile est ut sine amore
sit cor quod vivere cupit. Quid hinc sequatur considera. Si enim humana
mens sine amore esse non potest, aut seipsam aut certe aliud aliquid a
se diligat necesse est. Quia vero in seipsa perfectum bonum non invenit;
si se solam diligeret, felix amor non esset. Oportet ergo, si feliciter
amare desiderat, ut aliud aliquid praeter se quod amet inquirat. Si
autem imperfectum aliquid extra se amare coeperit, amorem quidem suum
irritat, sed miseriam non excludit. Feliciter ergo non diligit, donec ad
verum et summum bonum per amoris desiderium se convertit. Quia vero
summum et verum bonum Deus est, solus ille feliciter amat qui Deum amat;
et tanto felicius quanto amplius. Haec est igitur vera cordis nostri
requies, cum in amore Dei per desiderium figitur; nec ultra quidquam
appetit, sed in eo quod tenet, quadam felici securitate delectatur. Quia
enim illud nec appetitus ultra protrahit, nec timor repellit, quodammodo
in idipsum jucunditatis sine vexatione requiescit. Sed quia humanae
mentis infirmitas, ut non dicam semper non, sed vix aliquando, in illam
divinae contemplationis dulcedinem figi potest, quodam interim studio ad
illam ad quam necdum pertingere sufficit stabilitatem assuefacienda est:
id est, si Deum semper cogitare non possumus, saltem cor nostrum ab
illicitis et vanis cogitationibus restringendo in consideratione operum
Dei et mirabilium ejus illud teneamus, ut dum semper minus instabiles
esse satagimus, tamen aliquando donante Deo vere stabiles fieri
valeamus. Ut autem promotionis hujus aliquod tibi exemplum subjiciam,
universus iste mundus quasi quoddam diluvium est: quia omnia quae in hoc
mundo sunt ad similitudinem aquae incertis eventibus fluctuando
decurrunt. Vera autem fides, quae non transitoria, sed aeterna
promittit, quasi a quibusdam fluctibus sic a mundi hujus cupiditate in
superna animum attollit, et portari quidem ab aquis potest, sed mergi
omnino non potest, quia ad necessitatem hoc mundo utitur, sed ejus
desideriis per affectum non implicatur. Quisquis ergo aeterna non
credens, sola quae transeunt appetit, hunc quasi sine navi laborantem in
fluctibus impetus aquae decurrentis secum trahit. Qui vero aeterna
credens transitoria diligit, hic juxta navem naufragium facit. Qui autem
aeterna bona et credit et diligit, hic in navi positus fluctuantis maris
undas securus pertransit. Et quia per desiderium fidei navem non
transgreditur, jam quodammodo in fluctibus terrae stabilitatem imitatur.
Primum ergo si hoc mare magnum illaesi pertransire volumus, fabricemus
navem, ut fidem integram habeamus. Deinde navem fidei inhabitemus per
charitatem, ut et credamus quod diligere debemus, et diligamus quod
credimus. Sicque et lex Dei in corde nostro sit per rectae fidei
cognitionem, et cor nostrum in lege Dei sit per dilectionem. Sed ut
facilius cognoscas quomodo vel unde hanc quam dixi navem sive arcam in
corde tuo aedificare debeas, per quam hujus diluvii naufragio eductus,
ad portum quietis pervenias, duo opera Dei considera: videlicet opus
conditionis et opus restaurationis. Opus autem conditionis est creatio
coeli et terrae et omnium quae in eis continentur, quae sex diebus facta
sunt; opus vero restaurationis, incarnatio Verbi, et omnia quae a
principio mundi usque ad finem vel ad ipsam praenuntiandam
praecesserunt, vel ad ipsam confirmandam secutura sunt. Quae omnia sex
aetatibus fiunt; sed opera restaurationis magis pertinent ad fidem
Catholicam, quae idcirco sancti amplius diligunt, quia in eis suae
salutis remedia agnoscunt. Haec autem partim per homines, partim per
angelos, partim per semetipsum operatus est Deus, ut in arca spiritali
prima sit mansio opera hominum, secunda opera angelorum, tertia opera
Dei. Supremus cubitus auctor universorum Deus.
|
|
