|
Primum ad contemptum mundi adminiculum est, si coeperit homo semetipsum
agnoscere cur creatus sit, et exquirit factorem suum Deum, tunc incipiet
poenitere de iis quae commisit in tempore negligentiae suae. Et sic
demum benignus Deus dat illi tristitiam pro peccatis. Et post haec
iterum per suam benignitatem dat illi afflictionem corporis; in
jejuniis, in vigiliis, et orationis instantia, et contemptu mundi, et ut
libens illatas injurias sufferat, et odio habeat omne refrigerium
corporale, et ut diligat planctum magis quam risum. Post haec Deus
tribuet illi desiderium et fletum et planctum et humiliationem et
humilitatem, ut trabem oculi sui consideret; non alterius festucam
nitatur eruere, et dicat semper: Quoniam iniquitatem meam ego cognosco,
et delictum meum contra me est semper (Psal. L). Et ut diei exitus sui
memor sit, et quomodo in conspectu Dei occursurus sit, et judicia et
poenas describat in conspectu mentis suae: necnon et meritos honores qui
dandi sunt sanctis. Qui autem cognoverit quod cor suum firmum est in
timore Domini; et non titubaverit ad locum suum, sed fortiter restiterit
adversario suo, ille perfectus monachus et miles Christi vocabitur. Ut
enim nimio onere cumulata navis undarum ictu obruitur, sic multa
possidens monachus in via impeditur, nihil possidens, quasi aquila ad
celsitudinem pervolat, tuncque solum descendit ad escas, quando
compellit necessitas. Prudens monachus non adulabitur, propter
voluptatem ventris, divitibus. Nihilque possidens, ut cursor levis,
velociter ad bravium supernae vocationis Dei perveniet. Verus monachus
post opus moderatum orationibus et lectionibus vacat. Nihil possidens
monachus thesaurizat in coelo; et canit Deo laudes die et nocte, in
timore Dei. Gloriatio monachi, cum nullas res praesentis vitae possidere
desiderat. Gloriatio monachi, vigiliae et fletus in orationibus suis.
Gloriatio monachi, mansuetudo et fides. Gloriatio monachi, quando Deum
ex toto corde dilexerit et proximum suum tanquam seipsum. Gloriatio
monachi, abstinentia escarum, et multiloquii linguae. Gloriatio monachi,
quando verba ejus operibus consonant. Gloriatio monachi, quando in loco
suo permanet, et huc illucque non vagatur. Gloriatio monachi
longanimitas cum humilitate et gratia. Sicut lampas splendida in loco
tenebroso, sicut sol radians splendidus est, sic monachus perfectus in
sobrietate et castitate et corde pervigili in tempore psalmorum. Sicut
pondus solis premens virum infirmum, sic somnus in oculis est monachi.
Sicut spinae et tribuli in agro optimo, sic cogitationes turpes in corde
monachi. Sicut tinea exterminat vestimentum, sic detractio animam
monachi. Noli ire ad colloquium mulieris, ne sis separatus a regno Dei.
Et ne velis dicere: Loquor cum muliere, et mundus sum. Monachus sapiens
manibus suis operatur, victum sibi acquirens quotidianum, et lucratus
est orationes et jejunia sua. Si autem ab alio acceperit victum, quid
prodest quod orat et vigilat sicut mercenarius malus et durus? Quia
scriptum est: Melius et beatius est dare quam accipere (Act. XX).
Lignorum copia ingentem suscitat flammam; multitudo autem escarum
inobedientiam parturit et mortem. Indigens ventrem in orationibus
vigilem praestat, et coronam animae acquirit. Repletus autem somni
inducet gravitatem. Oculus gloriosus convivia perscrutatur; oculus autem
sapientium meditabitur continentiam martyrum. Formidolosus miles
horrescit tubam, quae bellum significat; et gulosus monachus, si
abstinentiam audierit, praedicantem non auscultat. Flamma cum marcescit
iterum elucescit, si accipiat lignum, et libido sopita rursum ignescit
in saturitate escarum. Non miserearis corporis, si lassitudine
defecerit. Equus consentiens indigens corpus, nec ascensorem deficit
unquam. Concupiscentia mater libidinis; oleum nutrit lampadem lucentem,
et ignem luxuriae accendit confabulatio mulierum. Facies enim mulieris
sagitta est truculenta; infigit vulnus in animam et venenum. Fuge
confabulationem mulieris, si castus esse volueris. Absconsum est in eis
venenum. Magis accedas ad ignem ardentem quam ad mulierem. Noli velle,
cum sis juvenis, impetus libidinis sentire per concupiscentiam in
confabulatione mulieris. Qui repleverit ventrem et promiserit
castitatem, ipse sibi mentietur. Forma pulchritudinis pejus quam
procella submergit. Speciem mulieris si semel mente conceperis, et ipsam
vitam contemnere persuadet. Ut enim si in paleis moretur ignis, excitat
flammam, sic memoria mulieris permanens succendit concupiscentiam.
Aculeus peccati facta est femina. Omnis societas mulierum gluten est
delictorum, et tanquam visco nectit cantu suo de quo diabolus satiatur,
aut si risu dissolvatur, aut cantare delectetur. Utilius est audire
basiliscum sibilantem quam mulierem cantantem. Et tu quid dicturus es
nihil? Quomodo Elias commoratus est cum vidua? Ipse qui discipulum te
dicis Eliae, fac quod ipse Elias fecit. Accipe tibi tantorum dierum
spatium jejuniorum, ut possis in coelo regnare in saecula saeculorum.
|
|
