|
Duo sensus in homine sunt, unus carnalis et alter spiritualis; et
uterque bonum suum habet, in quo exsultat et gaudet. Gaudet carnalis
sensus atque tripudiat in aeris serenitate et solari claritate, in
ciborum et potuum dulcedine, in locorum amoenitate, et fluviorum
jucunditate. Et hic sensus bestialis est; namque bestiis et volucribus
convenit. Spiritalis vero exsultat lumine divino superinfuso, quod
contemplativis convenit, gaudet etiam in virtutum exercitatione, in
colenda justitia, et cum exterior sensus, id est carnalis, suo bono
utitur, tunc mentis interior sensus quasi obdormit. Unde contingit eum
qui bonorum hujusmodi jucunditate capitur, ne interioris quidem sensus
bona sua agnoscere. Nam spernit exteriora, qui dulcedine bonorum
interioris sensus rapitur. Inde est quod viri religiosissimi, stulti
mundo esse videntur.
|
|
