|
Beati qui esuriunt et sitiunt justitiam (Matth. V). Ergo non satiati,
sed esurientes beati sunt. Nec ideo tamen beati, quia esuriunt; sed
ideo, quia saturabuntur. Si enim desiderium semper esset et effectus
nunquam esset, poena potius et miseria non beatitudo hic esset. Sed
misericordia Dei nostri sanctis desideriis indubitatum spopondit
effectum, et propterea beati sunt qui desiderant, quoniam hoc primum
bonum est, et quod solum vita mortalis et poenis addicta consequi
possit, velle bonum, quoniam habere et frui vita ventura sibi
vindicavit. Ideo non dicit justos beatos, sed esurientes et sitientes
justitiam. Si enim solos justos beatos diceret, quis sibi hoc arrogaret?
Propter hoc respexit imperfectionem nostram ut consolaretur infirmitatem
nostram, quia si hoc esse non possumus, velle tamen hoc esse ipso
adjuvante et desiderare valemus. Et hoc iterum quia non desiderantes
gloriam, sed justitiam beati vocantur, quia multi patriam se amare
dicunt, sed viam tenere nolunt. Gloria autem et beatitudo patria est,
justitia autem via; et non possunt ad patriam venire qui viam non
tenent. Quis est qui commodum non appetat? sed non omnes justi esse
volunt.
|
|
