|
Qui habitatis terram austri, cum panibus occurrite fugienti (Isa. XXI).
Quare, fratres, Scriptura sacra tantopere nobis fugam persuadet, nisi
quia et nostram infirmitatem et periculi magnitudinem considerat? Sed
quae est fuga ista? Quid fugere debemus? aut quomodo au quando? Tres
sunt qui movent bella contra nos. Diabolus, caro, et mundus. Diabolus
ducit contra nos agmina vitiorum, caro malorum desideriorum, mundus
prospera et adversa. Felicius autem esset contra haec omnia bene pugnare
et vincere, sed qui infirmus est, expedit illi magis fugere et salvari,
quam male pugnare et superari. Vitia igitur fugimus, quando peccati
occasionem declinamus, ut in luxuria carnis speciem, in ira
contentionem. Desideria fugimus, quando illorum irritationem cavemus, ne
oleum projiciamus in ignem, et exardescat quod calet; prospera et
adversa fugimus, quando nec ea quae delectant requirimus, per
cupiditatem timentes dissolvi, nec in ea quae cruciant jactamur
praesumptione frangi metuentes. Ecce diximus quid fugere debeamus et
quomodo. Nunc consideremus quando fugiendum sit. Dicit Veritas: Videte
ne fiat fuga vestra hieme vel Sabbato (Matth. XXIV). In hieme vias aut
gelu exasperat, aut pluvia lubricas facit. Quid est ergo hiems nisi
torpor mortis imminentis, quando dolor membra carnis constringit
passione, et robur dissolvit compassione? Et quod est Sabbatum, nisi
illud quod post mortem tempus sequitur, quando ab hac vita eductis
operandi licentia tollitur, et ab eo quod fixum est, declinandi
possibilitas omnino negatur? Si ergo fugere vis venturam iram, fuge dum
sanus es, quia in morte fuga est gravis; post mortem vero non est omnino
possibilis. Mala enim quae in vita fugere noluisti, post mortem, etiam
si volueris, declinare non poteris. Sequentur enim illic retributione
quae hic delectatione committuntur. Propterea hic fuge, dum potes; ne
autem deficias in via, audi consolationem. Panes tibi offerentur.
Reficieris, ne deficias. Nec exspectabis in fine viae sed occurrent tibi
ne deficias in via. Habitantes terram austri occurrent tibi cum panibus,
si fugientem viderint. Occurrent compassione, reficient consolatione.
Bonos consolatores habebis, habitantes terram austri. In austro splendor
et calor est: splendor cognitionis, calor dilectionis. Terram austri
inhabitant qui in cognitione et dilectione veritatis pausant. Isti
abundant panibus verbi Dei, et reficiendis laborantibus accurrunt. Iste
enim panis est, qui cor hominis confirmat, quia non in solo pane vivit
homo, sed in omni verbo quod procedit de ore Dei (Matth. IV). Iste panis
cum sit unus, diversa tamen specie proponitur. Aliquando enim
subcinericius dicitur, aliquando hordeaceus vel triticeus nominatur.
Elias fugiens in deserto, subcinericio pane reficitur. Filii Jerusalem
qui pacem inhabitant, adipe frumenti satiantur. Qui vero super fenum
recumbunt, panem hordeaceum comedunt. Panis sub cinere, refectio est sub
vilitate. Sunt quaedam loca in Scriptura sacra, quae vilitatem
praetendunt in specie litterae, sed dulcedinem servant in profunditate
spiritualis intelligentiae, hic est panis sub cinere, refectio sub
vilitate. Vis ut ostendam tibi subcinericium panem? Legis in Scriptura
sacra quomodo Rachel et Lia sorores duae pro viro Jacob uno contendunt,
utra illarum potius concubitu ejus potiatur. Magna hic species
vilitatis, magnus cumulus cineris, magnus acervus terrenitatis. Revolve
cinerem, scrutare interius, panis ibi latet, refectio abscondita est.
Vide ecce panem discoopertum, duae sorores duas vitas significant. Lia
quae interpretatur laboriosa, significat vitam activam, quae est fecunda
in fructu boni operis, sed parum videt in luce contemplationis. Rachel
quae interpretatur visum principium, designat vitam contemplativam, quae
est sterilis foris in opere, sed perspicax in contemplatione. In his
duabus vitis quasi quaedam contentio est animae sanctae alternatim
nitentis ad amplexum Sponsi sui, id est Christi, sapientiae videlicet
Dei, quae animam sanctam ad prolem fecundat virtutum. Contendunt ergo
contemplatio et actio pro amplexu sapientiae. Qui in contemplatione est
suspirat pro sterilitate operis; qui in opere est, suspirat pro jubilo
contemplationis. Uterque quasi abjectum se gemit in comparatione
alterius, et fit contentio desideriorum spe et timore utrumque
concitante. Ecce invenisti panem sub cinere, reficere et delectare. Non
attendas quod foris apparuit in cinere, sed quod intus latuit in
refectione. Vis adhuc videre panem sub cinere, dum latuit, vilem; dum
patuit, dulcem? Christus sub mortalitate panis est sub cinere. Vides
foris infirmitatem nascentis, vagientis, plorantis angustias cunarum,
vincula fasciarum. Totum hoc cinis est, terrenum et infirmum. Sub hoc
cinere tamen latuit Verbum, refectio angelorum et hominum. Lassessentem
vides, esurientem et sitientem, flentem, compatientem et patientem,
morientem et carne deficientem. Et haec omnia quid fuerunt nisi cinis,
indicia corruptionis, signa mortalitatis? et latuit sub his virtus
Deitatis, quam qui evolvere potuerunt saturari meruerunt. Ecce quomodo
tibi Scriptura panem subcinericium proponit. Vides alibi eloquium
sacrum, secundum litterae superficiem, durum, quasi paleam tenacem
habens, ubi vix ad medullam spiritualis intelligentiae penetrari possit,
hic est hordeum. Palea quidem cum labore excutitur, sed cum ad interiora
perveneris, dulcedo confortans invenitur. Invenis alibi sacram
Scripturam, et levitate verborum, et suavitate intellectuum blandientem.
Hinc et triticum, in quo mentibus suaviter nutriendis dulcis refectio
praeparatur. Ista tria genera panis in mensa Dei proponuntur propter
tria genera reficiendorum. Panis subcinericius datur pauperibus, panis
hordeaceus servis, panis triticeus filiis. Pauperes in mensa Dei sunt,
qui semetipsos despicientes exemplo humilitatis et abjectionis pascunt.
Servi in mensa Dei sunt, qui in studio spiritualis exercitationis
constituti, fortia quaeque et obscuriora Scripturarum loca, quasi
excussa palea detegentes, cum labore ad medullam spiritualis
intelligentiae gustandam perveniunt. Filii in mensa Dei sunt qui in
suavitate dulcedinis aeternae requiescunt. De pauperibus dictum est:
Edent pauperes et saturabuntur (Psal. XXI). Si ergo pauperes edunt, qui
solo merito pietatis pascuntur, multo magis servi, et filii qui pro
merito boni operis praemio recompensatione dilectionis reficiuntur.
Pauperibus proponitur panis subcinericius, ut eos reficiat per exemplum
conversationis. Servis proponitur panis hordeaceus, ut eos reficiat per
formam fidei. Filiis proponitur panis triticeus, ut eos reficiat per
incitamentum dilectionis, pauperes ad consolationem, servos ad
corroborationem, filios ad exsultationem.
|
|
